Landish, ბლოგერი landish.ge-დან!

ალბათ ამ დღეს ყველანი დიდხანს ველოდით, როდესაც “ნიჭიერის” მონაწილეებს “რუსთავი 2″-ის პირდაპირ ეთერში ვიხილავდით. და აი, ორშაბათიც მოვიდა, სცენაზე “ცეცხლიც აინთო” და ლაივიც დაიწყო.

“ცეცხლოვანი შოუ” არაერთმა მონაწილემ შემოგვთავაზა. ამას დამატებით ეფექტი უნდა შეექმნა მაყურებლისთვის. პირველი, ვინც სცენაზე “კოცონი დაანთო”, ყველასათვის ცნობილი და საყვარელი ჯგუფი Next Level-ია, რომელმაც ამ გამოსვლის შემდეგ აზრი მათ მიმართ დადებითად შემიცვალა.

Next Level-ის "ტრანსფორმერი"

მათი “ტრანსფორმერი” პირველ ეტაპში არსებულ “მოტოციკლს” ნამდვილად სჯობდა. მეტი მომზადება და შოუს ელემენტების ჩართვა დაეტყო ნომერს, რაც მთლიანობაში საინტერესო სანახავი გახდა (ეს უკანასკნელი ფრაზა რაღაც გეგასავით გამომივიდა). მაგიდის იდეა კი საკმაოდ ორიგინალური იყო, რომელიც სამწუხაროდ არ გამოუვიდათ.

მათი გამოსვლით ფრიად კმაყოფილი დავრჩი, ახლა მოუთმენლად ველი მათი კონკურენტი ჯგუფის, New Style-ის გამოსვლას, თუ რას შემოგვთავაზებენ ისინი და შეძლებენ თუ არა ისინი ფინალში გადასვლას.

“თავი არ დაიწვა” – სწორედ ეს გავიფიქრე, როდესაც კორნელი მაისაშვილმა ცეცხლმოკიდებული ჯოხების თავის სხეულზე გადატეხვა გადაწყვიტა. რა არ სცადა ბატონმა კორნელიმ, “თავიც კი გასწირა”, თუმცა არასაკმარისად, რათა ფინალში გადასულიყო.

ვერკა და გიოს ცეცხლოვანი ცეკვა

ვერკას და გიოს საცეკვაო ნომერმაც არანაკლებად ააგიზგიზა ჩვენში დანთებული ცეცხლი. შოუს ელემენტები არც ამ ნომერს აკლდა,  თუმცა ეს მაყურებელთა უმეტესმა ნაწილმა ვერ შენიშნა და სწორედ ამიტომ გამოეთიშნენ ისინი ასპარეზს. ვნახოთ რას იზამენ მისი კონკურენტი წყვილები და როგორ საცეკვაო შოუს დაგვიდგამენ.

ცეცხლი ირაკლი ძამუკაშვილსაც ენთო გულში, თუმცა მან თავისი სიმღერით ვერც გეგას და ვერც ნიკას გული ვერ მოიგო. მისი დანაპირები შეუსრულებელი დარჩა, თუმცა შესაძლოა იგი ამაზე არ გაჩერდეს, რადგან მისი სიმღერა, ხომ ყველასთვის უკვე ცნობილია, სიტყვები “ღიმილი მაჩუქე” ყველას პირზე აკერია და ვინ იცის, ეგებ ერთ დღესაც ირაკლი თავისი სათვალით და თეთრი შარვლით დიდ სცენაზე ვიხილოთ?

მოწონების გარდა პირველ ნახევარფინალში იმედგაცრუებაც იყო. ერთადერთი ნომერი, რომლითაც უკმაყოფილო დავრჩი, იყო ავთო გოგეშვილის გამოსვლა, რომელიც დროში საკმაოდ “გაიწელა”. ფოკუსის იდეა ხალხის გაოცება და მათ გაკვირვებულ სახეზე ღიმილის მოგვრაა, თუმცა ნომერმა, რომელიც ამდენ ხანს გრძელდება, შესაძლოა ღიმილის ნაცვლად უინტერესობის გრძნობა გაგიჩინოს.

ავთოს "გაწელილი" ნომერი

ავთომ ბევრი სცადა, რათა ფინალში გადასულიყო, ამისთვის ლამის “კვერცხიც შეგვიწვა ცეცხლით აგიზგიზებულ სცენაზე” და რამდენიმე ფოკუსის ჩვენთვის სწავლებაც არ დაიშურა, თუმცა ეს ყველაფერი არ აღმოჩნდა საკმარისი იმისთვის, რათა სხვა მონაწილეებისთვის ეჯობნა.

ახლა იმედებს შოუს დაწყებიდან მოყოლებული დღემდე სხვა ილუზიონისტზე, დავით რობაქიძეზე ვამყარებ, რომლის გამოსვლაც კასტინგზე არანაკლებ შთამბეჭდავი იყო და, იმედი მაქვს, ირაკლისგან განსხვავებით იგი თავის დანაპირებს აგვისრულებს და “უფრო საინტერესო ნომრებს ნახევარფინალში გვიჩვენებს”.

აღარაფერს ვამბობ გულნაზი გოლეთიანზე, მემგონი საქართველოში არ მოიძებნება ადამიანი, რომელსაც ამ ქალის ნამღერი არ მოსწონებოდა და არ აღფრთოვანებულიყო მისი ნიჭით. ერთი და იგივეზე საუბრით თავი რომ არ მოგაბეზროთ, მეც უბრალოდ აღვფრთოვანდები მისით და ჩუმად ვიჯდები ბლოგის მეორე მხარეს : ).

გულნაზით და სხვა მონაწილეებითაც ხალხი აღფრთოვანებული რჩება, მაგრამ რამ აღაშფოთა Little Hills-ის ერთ-ერთი მონაწილე გოგონა, ეს ჩემთვის დღემდე გაურკვეველია. :D

მოკლედ, პირველი ლაივ გადაცემა დასრულდა, წინ მეორე ნახევარფინალი გველის, რომლამდეც 5 დღე რჩება, ასე რომ უგულშემატკივრეთ თქვენს ფავორიტებს და მიეცით ხმა! ყველას გისურვებთ წარმატებებს და საინტერესო შოუს ხილვას :).

ბექა, a.k.a მჩხაპნელი ბლოგიდან Doin.ge

ჩემში ეჭვს იწვევს – ღირს თუ არა ტირილი იმის გამო, რაც სულერთია ახლა აღარ იქნებოდა. ნეტა ვინ მოიგონა? – რომ არ მომკვდარიყო, ან, არ მოეკლათ, ლეიტენანტი კი არა, ახლა გენერალი იქნებოდაო. არადა, რომ არ მოეკლათ, იქნებ ის ლეიტენანტობაც ჩამოერთმიათ. ვინ იცის? – ნოდარ დუმბაძე

რამდენიმე “რომ არ” ამ შემთხვევაშიც დაგროვდა…
“დემეტრე ვარდოშვილს “მტრის ენაზე რომ არ ელაპარაკა”, ალბათ, გაანახევარფინალებდნენ. ზოგიერთებს კი მაიასეული “ისტერიული ისტორიები” რომ არ მოეყოლათ – პირიქითო” – მავანნი ამბობდნენ.

სტრიპტიზის მოცეკვავის წინააღმდეგ ჩამცხრალი უკმაყოფილების ტალღა,  ჟიურის გადაწყვეტილების შედეგად, უკვე ცუნამად გადაიქცა და ჩვენს სისპეტაკეს წალეკვითაც დაემუქრა. თუმცა, ისიც თქვეს, რომ არ გადაეყვანათ, საზოგადოების გარკვეული ნაწილი (ანუ, ისინი ვინც, მისი გამოსვლით გამოწვეულ სიხარულს ხმამაღლა არ გამოხატავდა) ინტერესს დაკარგავდაო.

სხვა მხრივ, მოულოდნელი არაფერი ყოფილა. ”არაფერზე” წერა კი, როგორც აღმოვაჩინე, საკმაოდ რთული გამოდგა.
ამის გამო, სულ მოდულირებულ პოსტს რომ ვქმნიდე, მაინც ვერ ვიტყვი, რომ  ”ნიჭიერის” შემაჯამებელი გადაცემა, როგორც წესი,  წინამორბედებზე ბევრად უკეთესი აღმოჩნდა – მეთქი. გადაცემის ნახევარი მთქნარების გამო გამოვტოვე, მეორე ნახევრის მანძილზე კი, ერთადერთი საინტერესო ის იყო, რომ “საინტერესო არაფერი ხდებოდა”. შეფასებებიც, რომლებზეც გადაცემის დინამიურობა იყო დამოკიდებული, “ვაიმე, საყვარლები”-ს, “ნამდვილად კარგია”-სა და “არ მომწონს”-ს დიდი მანძილით არ გაშორებია. თუმცა, შედარებით უკეთესი გამოდგა დასკვნითი წუთები, როდესაც მონაწილეებს “საიდუმლო სერობისას” მიღებული გადაწყვეტილებები გაუმხილეს.

გადაცემის მიმდინარეობისას კი რატომღაც მხოლოდ ის ნომრები აჩვენეს თავიდან ბოლომდე,  ამ ორს შუა – უკვე თითქმის ყელთან რომ არის გაჩერებული. ვიდეოები – რომელიც ყველას ნანახი აქვს, ყველამ დეტალურად იცის და რომლებზეც ყველა აღნიშნავს, რომ “მარიამ კახელიშვილს საოცარი ხმა აქვს” და “გულნაზ გოლეთიანი პირდაპირ დამბურძგლავია”. მოკლედ, აბსტრაქტული “ყველამ ყველაფერი იცის” – სწორედ ამ შემთხვევაზეა ნათქვამი.

იმ დროს კი, როდესაც ჩვენ ამ ნომრებს უკვე მებევრამდენიღაცაჯერ ვუყურებთ, სრულიად არაფერი იყო ნაჩვენები კონკურსანტებზე, რომლებიც ნახევარფინალში გადავიდნენ ისე, რომ მათი გამოსვლა არავის უნახავს. მართალია, ეს ვიდეოები უკვე ყველასათვის კურსორმისაწვდომია, მაგრამ თვითონ გადაცემა უფრო საინტერესო იქნებოდა, ახლების ნაცვლად იგივე ნომრები რომ არ ყოფილიყო.

ამასთანავე, კაცის ბჭობაზე ღმერთის დამოკიდებულება შემაჯამებელ გადაცემაში კიდევ ერთხელ გამოჩნდა.

მანამდე: ხალხი იცინოდა ირაკლი ძამუკაშვილზე, მისი სიმღერის ტექსტზე, იკეთებდა შავ სათვალეს და იცვამდა თეთრ შარვალს, ნიკას ტაშს უკრავდა, მაიასა და გეგას გემოვნებას კი ვაგზლის ბაზარში აჟღერებული მუსიკის ჭრილში განიხილავდა. მოკლედ, როგორც ქართველ ერს სჩვევია ხოლმე, ქმნიდა პერსონაჟს, რათა შემდეგ მისთვის დაეცინა და ფიქრობდა, რომ ნახევარფინალებში გადასასვლელად ”უიღბლო შეყვარებულს” ოქროს თევზის დაჭერაც კი ვერ დაეხმარებოდა.

შემდეგ: ალბათ, უკვე ირაკლი ძამუკაშვილმა გაიცინა ხალხზე… და დაიქადნა, რომ მისი სიმღერით ნიკაც კი გაოცებული დარჩება. თუმცა, მისი გაოცება, რომ რთული საქმე არ არის, ეს უკვე ყველასათვის ადვილი შესამჩნევია.

საერთოდ, ჟიურის სამივე წევრი გაოცებას განსხვავებულად გამოხატავს: მაია – ტუჩების საშუალებით “WOW”-ს ხაზავს, გეგა მხოლოდ წარბის ოდნავი აწევა-შეთამაშებით კმაყოფილდება, ნიკა კი კბილებს ერთმანეთს გარკვეული მანძილით აშორებს.  ამის გამო, სასურველი იქნება, რომ ირაკლი ძამუკაშვილის მიერ ”მუქარის შესრულების” პროცესში, ნიკას გარშემო, რაც შეიძლება ნაკლები მწერი დაფრინავდეს. რა იცით, რა ხდება…

ისე კი “ღიმილი მაჩუქე კარგო”-ს გასაოცარი შესრულება ნამდვილად ძნელი წარმოსადგენია (გამომსვლელიც ფრენას თუ არ დაიწყებს, ან, სათვალის გაკეთებისას მართლა არ გაქრება). სამაგიეროდ, ფართო არჩევანი აქვს კორნელი მაისაშვილს, რომელმაც უკვე ისეთი “იმიჯი” შეიქმნა, რომ მის გატეხვას, ისევ თავის გატეხვა უნდა ერჩივნოს. ამის გამო, სავარაუდოდ, მისი თავიც განწირულია თავგანწირულობისათვის.

ნინო ჯავახიშვილის გამოსვლის ფორმატიც მეტად საინტერესოა. ოპტიმალური ვარიანტი, ალბათ, ერთი არხის მაფიოზური გადაცემის ხერხი და იდუმალი ხმით ნათქვამი სიტყვებია -  “პატივცემულო მაყურებლებო, ოჯახში სიმშვიდის შენარჩუნების მიზნით, გთხოვთ თქვენს შვილებსა და ქმრებს თვალები დაახუჭინოთ…”

“მე არ ვფიქრობ მომავალზე, ის ისედაც მალე მოდის” – ამბობდა აინშტაინი, ამიტომ უფრო საფუძვლიანი და სიტყვაუხვი საუბარი ნახევარფინალებამდე გადავდოთ

პ.ს: ისე, ძველბლოგერული ანდაზაა “პოსტი გადაცემასთან რომ დააბა, ან სტილს იცვლის, ან, ზომასო” და მგონი, ამ შემთხვევაში ხალხურმა სიბრძნემ ჭეშმარიტება იზეიმა…

Landish, ბლოგერი landish.ge-დან

გაზაფხულმაც კარზე მოგვიკაკუნა. მის მოსვლას კი “ნიჭიერის” მეხუთე გადაცემის დასასრულიც მოჰყვა. წინა ეპიზოდების მსგავსად ესეც არაერთი საინტერესო ნომრით იყო გამორჩეული და თავი არაერთმა კონკურსანტმა დაგვამახსოვრა.

გადაცემა მუსიკოსებმა გახსნეს; ჯერ ის იყო, “ადამიანი ორკესტრი”, იგივე “კაცი სავარცხელი”, იმ ინსტრუმენტზე უკრავდა, რომელსაც “აწყობა არ სჭირდება”, შემდეგ კი გიტარისტების ნამდვილი ბუმი მოეწყო სცენაზე.

ზოგისთვის რეპეტიციის გავლა ზედმეტი იყო, ზოგისთვის კი 3 საათიც არ კმაროდა. მაგრამ ‘ლ’იუბიწე’ლ’ კოკა ყაველაშვილს თავისი ნომრის შესრულებისთვის “პაძერჟკა” არ აწყენდა. ოთარ რამიშვილის “ხელი” მას ნამდვილად “დაეტყო”, თუმცა ჟიურის გადაწყვეტილებით – არასაკმარისად.

კოკა ყავლაშვილი და ოთარ რამიშვილი. იპოვეთ 10 განსხვავება

მუსიკა ხმაურისგან იმით განსხვავდება, რომ მისი მოსმენა სასიამოვნოა, მაგრამ თუ კორნელი მაისაშვილის გამოსვლას დავუკვირდებით, მის სხეულზე კრამიტისა და აგურების მსხვრევის ხმასაც ერთგვარი სიამოვნება მოაქვს. :მაზოხისტი:

ნომერი, რომლის შესრულებაც ჯანმრთელობისთვის სახიფათოა, მისი სახლში განმეორება არ სცადოთ, არც კულისებში!

სახიფათო ნომერი!

“ხისთავიანების” თემა, რომ დავასრულოთ, უდაოდ “ცხვირთავიანების” თემაზე ჩამოდგება საუბარი. ჯემალ ებიტაშვილი, იგივე ჯიმი ჯექსონი, თავისი “ორიგინალისგან” დიდად არაფრით განსხვავდება, თუმცა ცეკვაში ცოტას “მოიკოჭლებს”.ალბათ მაშინ “დაკოჭლდა”, როდესაც ბელგიიდან ჩამოსვლა “ნიჭიერში” მონაწილეობის მისაღებად გადაწყვიტა.

ჯიმი და ჯექსონი. იპოვეთ 1 განსხვავება მაინც

მისი ცეკვით პუბლიკა და მათ შორის მეც, ისე არ აღვფრთოვანებულვართ, როგორც მისი გარეგნობით. არაერთს გაუცრუვდა იმედი მის გამოსვლაზე, ყველანი “მეტის” მოლოდინში ვიყავით, მაგრამ ალბათ ასე მხოლოდ იმიტომ ვფიქრობთ, რომ მანამდე “მოზაიკას” ცეკვა გვაქვს ნანახი.

ბელგიიდან ჩამოსვლის რა მოგახსენოთ, მაგრამ არც ბათუმელებს დავვიწყებივართ. ჯგუფი “პლატინა” თავის სახელს ნამდვილად ამართლებს. “ცეცხლოვანი შოუს” სინქრონიულმა მოძრობამ მაყურებელი ნამდვილად არ დატოვა გულგრილი, მათ ჩემი სიმპათიაც დაიმსახურეს, თუმცა გამოსვლისას თავში ერთი აზრი მიტრიალებდა – “თავი არ დაიწვან”.

“ცეცხლმოკიდებულ” ოპერის სცენაზე შემდეგ არაერთმა კონკურსანტმა სცადა ცეკვა-სიმღერა, ზოგს “მუხლებზე ტრიალი არ აცადეს” და “სპეციალურად შეძენილი სამუხლეები” არ დაუფასეს, ზოგი “მაიას გულიზა” მოდის პროექტში, მაგრამ მეორე ტურში ვერ გადის, თუმცა მთავარი ხომ ეს არ არის, მთავარი ისაა, რომ “მაიას გული გაუთბა”, ზოგი რასიზმის მიმდევარია თუ ზანგების დამცველი, თვითონაც ვერ გაურკვევია და შოუში ამის გასარკვევად მოდის.

გაურკვეველია კვლავინდებურად ფოკუსნიკ, ავთო გოგეშვილის ტრიუკები კარტთან, ჯაჭვთან და მიკროფონთან დაკავშირებით, რომელიც სხვათაშორის ეს უკანასკნელი რუსთავი 2-ის კუთვნილება “იყო” :D.

ავთო გოგეშვილი - ხელების ამობრუნების სცენა (-მდე და შემდეგ)

ავთო გოგეშვილი - ჯაჭვის სცენა (-მდე და შემდეგ)

მოკლედ მიკროფონი “ფაფუ”, მეორე ტურში კი სხვა ნივთების გაქრობის მოლოდინში ვართ, ოღონდ ამჯერად (გამქრალი ნივთების) დაბრუნების პერსპექტივით.

გაქრობას რაც შეეხება, “ტანსაცმლის გაქრობის სპეციალისტი” უდაოდ ნინო ჯავახიშვილია, დღის მთავარი გმირი, რომლის გამოსვლასაც მაყურებელთა უმეტესი ნაწილი მოუთმენლად ელოდა. გაზაფხულის დადგომა ყველაზე მეტად ამ მონაწილემ იგრძნო, ალბათ სწორედ ამიტომაც გაიხადა “არცგასახადი” სამოსი.

აქვე მცირე ინფორმაცია: ნინო, 21 წლის, “ძივას” მოცეკვავე. ნომერს არ იძლევა, სხვა რამეს – არ ვიცი :D

მისი გამოსვლით დარბაზი 2 ნაწილად გაიყო, ერთი მხარე მის მეორე ტურში გადაყვანას დაჟინებით მოითხოვდა, მეორე მხარე კი იმავე დაჟინებით პირველ ტურშივე ჩატოვებას. ალბათ გეყოფათ გონება გამჭრიახობა და მიხვდებით რომელ მხარეს რა უნდოდა :D.

ნინოს ცეკვით არა მხოლოდ ჟიური და მაყურებლები დარჩნენ გაოცებულნი, არამედ კულისებშიც “ისეთები ხდებოდა”, რო …

წამყვანების რეაქციები ცალკე თემად იქცა, განსაკუთრებით ვანოს “გამგელება” (მგლად გადაქცევა :D), რომელიც ჩემთვის ამ პერსონაჟის ასოციაციას იწვევს.

ჯიმ ქერი - ფილმი "ნიღაბი" (მგლის სცენა)

კარგია ის, რაც კარგად მთავრდება. სტრიპტიზიც ნიჭიერში ასე თუ ისე კარგად დამთავრდა, უმეტესობას კითხვა გაუჩნდა, თუ “რაღა უნდა გაიხადოს მეორე ტურში”, მე კი ამაზე მეტად ის უფრო მაღელვებს, დააწინაურებენ თუ არა ნინოს “ძივაში” :D

გაზაფხულის პირველი გადაცემა ამით დასრულდა, წინ ბოლო შესარჩევი ეტაპი გველის, რომლის შემდეგაც დაიწყება ნახევარ-ფინალები, რაც შესაბამისად უფრო საინტერესო სანახაობას გვპირდება. მე კი მიმოხილვის სახით პოსტს აუცილებლად დავურთავ იმას, თუ რა ვისწავლეთ ამ გადაცემიდან.

“ნიჭიერის” მეხუთე გადაცემიდან შევიტყვეთ, რომ ყველაზე მსუბუქი დასაკრავი ინსტრუმენტი სავარცხელია, ხელ-ფეხის ქნევა ცეკვა არ არის, პირის გაღება კი – სიმღერა, გავიგეთ, რომ იმისთვის რათა კარგი მუსიკა და სიმღერა დავწეროთ, არც უცხო ენის ცოდნაა საჭირო და არც მუსიკალური განათლების მიღებაა აუცილებელი.

ასევე დავრწმუნდით იმაში, რომ კარგი მუსიკის და სიმღერის მოსმენა რესტორნებში უფროა შესაძლებელი, ვიდრე ქართულ მუსიკალურ ტელე-რადიო არხებზე. და ბოლოს, რაც მთავარია, დავრწმუნდით იმაში, რომ სტრიპტიზსაც ნიჭი სჭირდება (:D).