ბექა, a.k.a მჩხაპნელი ბლოგიდან Doin.ge

ჩემში ეჭვს იწვევს – ღირს თუ არა ტირილი იმის გამო, რაც სულერთია ახლა აღარ იქნებოდა. ნეტა ვინ მოიგონა? – რომ არ მომკვდარიყო, ან, არ მოეკლათ, ლეიტენანტი კი არა, ახლა გენერალი იქნებოდაო. არადა, რომ არ მოეკლათ, იქნებ ის ლეიტენანტობაც ჩამოერთმიათ. ვინ იცის? – ნოდარ დუმბაძე

რამდენიმე “რომ არ” ამ შემთხვევაშიც დაგროვდა…
“დემეტრე ვარდოშვილს “მტრის ენაზე რომ არ ელაპარაკა”, ალბათ, გაანახევარფინალებდნენ. ზოგიერთებს კი მაიასეული “ისტერიული ისტორიები” რომ არ მოეყოლათ – პირიქითო” – მავანნი ამბობდნენ.

სტრიპტიზის მოცეკვავის წინააღმდეგ ჩამცხრალი უკმაყოფილების ტალღა,  ჟიურის გადაწყვეტილების შედეგად, უკვე ცუნამად გადაიქცა და ჩვენს სისპეტაკეს წალეკვითაც დაემუქრა. თუმცა, ისიც თქვეს, რომ არ გადაეყვანათ, საზოგადოების გარკვეული ნაწილი (ანუ, ისინი ვინც, მისი გამოსვლით გამოწვეულ სიხარულს ხმამაღლა არ გამოხატავდა) ინტერესს დაკარგავდაო.

სხვა მხრივ, მოულოდნელი არაფერი ყოფილა. ”არაფერზე” წერა კი, როგორც აღმოვაჩინე, საკმაოდ რთული გამოდგა.
ამის გამო, სულ მოდულირებულ პოსტს რომ ვქმნიდე, მაინც ვერ ვიტყვი, რომ  ”ნიჭიერის” შემაჯამებელი გადაცემა, როგორც წესი,  წინამორბედებზე ბევრად უკეთესი აღმოჩნდა – მეთქი. გადაცემის ნახევარი მთქნარების გამო გამოვტოვე, მეორე ნახევრის მანძილზე კი, ერთადერთი საინტერესო ის იყო, რომ “საინტერესო არაფერი ხდებოდა”. შეფასებებიც, რომლებზეც გადაცემის დინამიურობა იყო დამოკიდებული, “ვაიმე, საყვარლები”-ს, “ნამდვილად კარგია”-სა და “არ მომწონს”-ს დიდი მანძილით არ გაშორებია. თუმცა, შედარებით უკეთესი გამოდგა დასკვნითი წუთები, როდესაც მონაწილეებს “საიდუმლო სერობისას” მიღებული გადაწყვეტილებები გაუმხილეს.

გადაცემის მიმდინარეობისას კი რატომღაც მხოლოდ ის ნომრები აჩვენეს თავიდან ბოლომდე,  ამ ორს შუა – უკვე თითქმის ყელთან რომ არის გაჩერებული. ვიდეოები – რომელიც ყველას ნანახი აქვს, ყველამ დეტალურად იცის და რომლებზეც ყველა აღნიშნავს, რომ “მარიამ კახელიშვილს საოცარი ხმა აქვს” და “გულნაზ გოლეთიანი პირდაპირ დამბურძგლავია”. მოკლედ, აბსტრაქტული “ყველამ ყველაფერი იცის” – სწორედ ამ შემთხვევაზეა ნათქვამი.

იმ დროს კი, როდესაც ჩვენ ამ ნომრებს უკვე მებევრამდენიღაცაჯერ ვუყურებთ, სრულიად არაფერი იყო ნაჩვენები კონკურსანტებზე, რომლებიც ნახევარფინალში გადავიდნენ ისე, რომ მათი გამოსვლა არავის უნახავს. მართალია, ეს ვიდეოები უკვე ყველასათვის კურსორმისაწვდომია, მაგრამ თვითონ გადაცემა უფრო საინტერესო იქნებოდა, ახლების ნაცვლად იგივე ნომრები რომ არ ყოფილიყო.

ამასთანავე, კაცის ბჭობაზე ღმერთის დამოკიდებულება შემაჯამებელ გადაცემაში კიდევ ერთხელ გამოჩნდა.

მანამდე: ხალხი იცინოდა ირაკლი ძამუკაშვილზე, მისი სიმღერის ტექსტზე, იკეთებდა შავ სათვალეს და იცვამდა თეთრ შარვალს, ნიკას ტაშს უკრავდა, მაიასა და გეგას გემოვნებას კი ვაგზლის ბაზარში აჟღერებული მუსიკის ჭრილში განიხილავდა. მოკლედ, როგორც ქართველ ერს სჩვევია ხოლმე, ქმნიდა პერსონაჟს, რათა შემდეგ მისთვის დაეცინა და ფიქრობდა, რომ ნახევარფინალებში გადასასვლელად ”უიღბლო შეყვარებულს” ოქროს თევზის დაჭერაც კი ვერ დაეხმარებოდა.

შემდეგ: ალბათ, უკვე ირაკლი ძამუკაშვილმა გაიცინა ხალხზე… და დაიქადნა, რომ მისი სიმღერით ნიკაც კი გაოცებული დარჩება. თუმცა, მისი გაოცება, რომ რთული საქმე არ არის, ეს უკვე ყველასათვის ადვილი შესამჩნევია.

საერთოდ, ჟიურის სამივე წევრი გაოცებას განსხვავებულად გამოხატავს: მაია – ტუჩების საშუალებით “WOW”-ს ხაზავს, გეგა მხოლოდ წარბის ოდნავი აწევა-შეთამაშებით კმაყოფილდება, ნიკა კი კბილებს ერთმანეთს გარკვეული მანძილით აშორებს.  ამის გამო, სასურველი იქნება, რომ ირაკლი ძამუკაშვილის მიერ ”მუქარის შესრულების” პროცესში, ნიკას გარშემო, რაც შეიძლება ნაკლები მწერი დაფრინავდეს. რა იცით, რა ხდება…

ისე კი “ღიმილი მაჩუქე კარგო”-ს გასაოცარი შესრულება ნამდვილად ძნელი წარმოსადგენია (გამომსვლელიც ფრენას თუ არ დაიწყებს, ან, სათვალის გაკეთებისას მართლა არ გაქრება). სამაგიეროდ, ფართო არჩევანი აქვს კორნელი მაისაშვილს, რომელმაც უკვე ისეთი “იმიჯი” შეიქმნა, რომ მის გატეხვას, ისევ თავის გატეხვა უნდა ერჩივნოს. ამის გამო, სავარაუდოდ, მისი თავიც განწირულია თავგანწირულობისათვის.

ნინო ჯავახიშვილის გამოსვლის ფორმატიც მეტად საინტერესოა. ოპტიმალური ვარიანტი, ალბათ, ერთი არხის მაფიოზური გადაცემის ხერხი და იდუმალი ხმით ნათქვამი სიტყვებია -  “პატივცემულო მაყურებლებო, ოჯახში სიმშვიდის შენარჩუნების მიზნით, გთხოვთ თქვენს შვილებსა და ქმრებს თვალები დაახუჭინოთ…”

“მე არ ვფიქრობ მომავალზე, ის ისედაც მალე მოდის” – ამბობდა აინშტაინი, ამიტომ უფრო საფუძვლიანი და სიტყვაუხვი საუბარი ნახევარფინალებამდე გადავდოთ

პ.ს: ისე, ძველბლოგერული ანდაზაა “პოსტი გადაცემასთან რომ დააბა, ან სტილს იცვლის, ან, ზომასო” და მგონი, ამ შემთხვევაში ხალხურმა სიბრძნემ ჭეშმარიტება იზეიმა…

ბლოგერი ბექა, a.k.a მჩხაპნელი ბლოგიდან Doin.ge

“ისტორიას ჩვეულებრივი ხალხი ქმნიდა, მაგრამ ჩვენამდე მხოლოდ მეფეთა სახელებმა მოაღწიეს” – ჩვენი დროის უსახელო ბრძენი

საბჭოთა კავშირის დროს, როცა სასურველი ფილმის სანახავად მხოლოდ “download”-ზე კურსორის დაჭერა საკმარისი არ იყო, როცა “ლედი კარატე” კინემატოგრაფიის განვითარების ევერესტად ითვლებოდა და კინოში კოცნის სცენა უდიდესი ინტერესის საგანს წარმოადგენდა, როცა ტელევიზორს ფუფუნებად მიიჩნევდნენ და ორი ტელევიზორს – ნეტარებად, მაშინ  “ცისფერ ეკრანებზე” ლეგენდარული “ილუზიონი” გადიოდა. ეს იყო გადაცემა, სადაც მაყურებელს ყოველ შაბათს ერთ საზღვარგარეთულ ფილმს უჩვენებდნენ. კოლმეურნეებზე, ამხანაგობებზე, ყრილობებსა და მსგავს თემებზე გადაღებულ ფილმებს შეჩვეული ხალხი კი “აკრძალულ ხილს” ისე ელოდა, რომ კვირის დღეებს: “ორშაბათი, სამშაბათი, ოთხშაბათი, ხუთშაბათი, პარასკევი, ილუზიონი”-თი ითვლიდა თურმე…

"თანამედროვე ლედი კარატე"

…როგორც მეზღაპრეები იტყვიან ხოლმე, გამოხდა ხანი და დაორსულდა ტენდენციების დედა, რომელიც საზოგადოებრივი ექოსკოპიის მიხედვით, ცოტა ხანში “გადაცემის სახელით კვირის დღის შეცვლას” ისევ ელოდება… სწორედ ამიტომ, მიუხედავად იმისა, რომ “ნიჭიერის” “ღამე იყო მთვარიანი, თოვლიანი, ქარიანი” და ხსენებულ ქართან ნაწვნევი მარცხის გამო “კოლხეთის დიადი მეფე” ტელევიზორის შიშინად იყო ქცეული, “ნიჭიერის” დაწყებას ინტერნეტში მაინც სულმოუთქმელად ველოდი…

უკვე ტრადიციისამებრ, ჩემთვის მეოთხე ეპიზოდი წინაზე ცოტათი უკეთესი აღმოჩნდა და სულის მოთქმის შემდეგ გადავწყვიტე, რომ დღეს, ძირითადად “მეფეების ფონზე დაჩრდილულ” ხალხზე დამეწერა. ანუ, მათზე, ვინც შოუს ქმნის, მაგრამ სახლს სამი “არა”-თი დამძიმებულები უბრუნდება და მის სახელსაც მალე ყველა ივიწყებს:

• “ბევრი უნდა, ნაკლებს აკეთებს” – ალბათ, ასე იშიფრება უკვე ცნობილი ქუთაისელი მაგის სახელი, რომელსაც, ან ვანიკო გაეხუმრა ბოროტად და “ფიქრ-გზა” აუბნია, ან, ყუთი უბრალოდ ინტუიციაზე დაყრდნობით “გადაფხიკა” და მობილურის მსგავსად, ვერც ხალხის გულები მოიგო;
• გაკვეთილი # 2 (ლირიკული წიაღსვლა): “სამი “კი” გაქთ” – “ასე იტყოდა მაია”, მაგრამ ასე ნუ იტყვით თქვენ
  (და აქვე მცირე განმარტება: ზმნა “ქონა” – აღნიშნავს ვისიმე მიერ რისიმეს ფლობას და მრავლობითი რიცხვის მეორე პირში ესაჭიროება “ვ” თანხმოვანი);
• “ფილტვ-ბოქსინგი” – “ნიჭიერის” შემქმნელები ზრუნავენ ხალხზე. მათ ხომ გაითვალიწინეს მავანთა აზრი, რომ “ორთქლ-ყურ-მავალის” ჩვენება სიგარეტის მოწევის პროპაგანდად შეიძლება ჩათვლილიყო. “დასტურ იმისა”, რომ შემოქმედებითი ჯგუფი ერთი ქართული ანდაზის “სმენადაქვეითებულ ქარავანს” არ წარმოადგენდა, სიგარეტის საწინააღმდეგოდ შესანიშნავი დემონსტრირება მოახდინეს იმისა, ძლიერ ფილტვებით რა საოცარი რამის შესრულება იყო შესაძლებელი.  ლუი დე ფიუნესის ერთი ფილმის სათაურს რომ ჰგავდა, იმ გამომსვლელს ვგულისხმობ, რა თქმა უნდა.

• ცხოველთა უფლებების დაცვის ასოციაცია რომ მქონდეს, აუცილებლად ვიჩივლებდი ბოცვრების დაჩაგვრის ფონზე, პითონისათვის ხოტბა-დიდების შესხმის გამო. ასე ვიცით ქართველებმა – სტუმარს “თავზე ვისვამთ და ყელზე ვიხვევთ”, შინაური კი ნაკლებად გვედარდება. (თუ, რა თქმა უნდა, პითონის პატრონი ძალის დემონსტრირების (80 კილოს იწონიდა, სხვა თუ არაფერი) გამო არ გადაიყვანეს შემდეგ ეტაპზე).
  უფრო საინტერესო იქნებოდა ნახევარფინალში ცხოველები სცენაზე ერთად გამოსულიყვნენ და პითონს ეთქვა, რომ ერთ წუთში განსაზღვრული რაოდენობის ბოცვრის შეჭმას მოასწრებდა…
• ქართველებს, უკვე რამდენიმე ათეული წელია გვეამაყება, რომ უცხოპლანეტელები – “ჩაკრულო”-თი ტკბებიან და ამპლანეტელები “ერისიონით”. თუმცა, თუ “ნიჭიერში” მუცლის, ხმის იოგებისა და სხეულის სხვა ნაწილების დემონსტრირება ასეთი ტემპით გააგრძელეს, ვგონებ, ამ სიამაყის მიზეზი ეჭვქვეშ დადგება. ეჭვქვეშ დგომა არგუმენტირებული ქოლგის გარეშე კი ძალიან სახიფათოა.
• ვერ ვხვდები, რითი იყო “ხვალ, ხვალ, ხვალ”, “მაზეგ, მაზეგ, მაზეგ”-ზე ნაკლები? მხოლოდ ორი დღით! მართლა ფული რომ წყვეტს ამ ცხოვრებაში ყველაფერს რა… :)

• ლირიკული წიაღსვლა # 2: “უამრავ მომღერალს გაუვლია ჩემს ხელში – პროფესიონალს, არაპროფესიონალს, ძალიან არაპროფესიონალს, იმაზე კიდევ უფრო არაპროფესიონალს, მაგრამ ასეთი რამე ჯერ არ მინახავს” – © ნიკა მემანიშვილი.
  ნამდვილად ვერ წარმოვიდგენდი, თუ ნიკა ქართულ ესტრადას არ უსმენდა…
• “თავის მოჭრას თავის გატეხვა გერჩივნოსო” – სახეშეცვლილი ანდაზის ჭეშმარიტება მაშინ დადასტურდა, როდესაც სცენაზე  “გრელკა” და ამბიცია ერთდროულად გასკდა. თუმცა, ლურსმნის თავით ჩაჭედება სირცხვილიდან იმავე თავის დაძვრენის კარგი საშუალება აღმოჩნდა და მონაწილეს ეს დაუფასდა კიდეც.
• “ვიღაცამ მანქანის თავზე გადაიფრინა” - ხანდახან ჟიურის აზრების გასაგებად თარჯიმანი (ან, თვით დოქტორი ბუნა) მჭირდება. მაგალითად, ვერ მივხვდი, რატომ არ გადაახტუნეს მეორე ტურში ადამიანი-კენგურუ, ან, ეს სამსახიობო ნიჭით დაჯილდოვებული მომღერალი ქალბატონი, რომელიც მართალია კარგად ვერ მღეროდა, მაგრამ სიმღერის შინაარსის (“არ ეძინა მას, არ მეძინა მე”) მთელ ტრაგიკულობას ემოციებით ბრწყინვალედ გამოხატავდა :)

• “ნიჭიერი” ამა თუ იმ გამოთქმის მეტაფორულობაზე ჩემი წარმოდგენების მსხვრევას კვლავ აგრძელებს. ამჯერად მსხვერპლად მან შიშნარევი გაფრთხილება – “თითი არ დამაკარო” - ამოირჩია, ვინაიდან გამოჩნდა, რომ ზოგის თითი (თუნდაც ვანიკოსი) შესაძლოა იმდენად დაკუნთული აღმოჩნდეს, რომ მისმა დაკარებამაც კი, ფატალური შედეგები გამოიწვიოს.
• ლირიკული გადახვევა # 3: “ეკონომიკა ყვავის. თქვენ იცით, რომ ჩვენ ბევრად უფრო განვითარებული ვართ, ვიდრე ბულგარეთი. იქ გამართულ კონკურსზე კატია დუკაშვილმა თუ პირველი ადგილი აიღო, ჩვენთან მან მეორე ტურშიც კი ვერ გააღწია. საქართველოში ყოველთვის უკეთესად იმღერებენ… მტრის ჯინაზე” – ასე იტყოდა ერთი ჩემი ახლობელი “ნიჭიერის”-თვის რომ ეყურებინა.

• ანა ხანჩალიანის ნომერთან დაკავშირებით ორი შეკითხვა გამიჩნდა:
  • რატომ დაინტერესდა ნიკა მემანიშვილი მისი გვარის წარმომავლობით, როცა მასზე პასუხი ნამდვილად ეცოდინებოდა;
  • რატომ იგრძნო დარბაზმა თავი უხერხულად და დაუკრა ტაში ისე, თითქოს ანამ რაიმე დანაშაული აღიარა;

მეტი არაფერი…

• “ნიჭიერმა” დაადასტურა, რომ ჩვენში “ორი ნათესავისა და ქართულის მასწავლებლის ნაქებრის” ტრადიცია კვლავ არსებობს. ეს ნიშნავს ხათრის ვერგატეხვის გამო ადამიანის დაჯერებას იმაში, რომ კარგად მღერის, ცეკვავს, წერს და მოკლედ, “ის ამ საქმისათვის არის შექმნილი”. ეს იწვევს ამბიციათა ზრდას და მავნებელია მათი ფსიქიკისათვის, რადგან როდესაც უცნობი ადამიანები მისი ხელოვნების წინაშე ქედს არ იხრიან, ჰგონიათ, რომ “ბლოკავენ”, რომ ჟიური ცდება, როცა შაკირას სიმღერას შესრულებას სათანადოდ ვერ აფასებს და სხვა.
• “შენ ხილი მიირთვი, მებაღეს რას კითხულობ” – ნომრის დასაწყისში ამ ფრაზით მინდოდა მეგულისხმა ტრიო, რომელთა დისკსაც მარკერისაგან შეუბილწავი ზედაპირი აღმოაჩნდა. თუმცა, ნომრის დასასრულს მივხვდი, რომ “ხილის ჭამის დემონსტრირება” ამ სიტყვებს ნამდვილად აღარ შეეფერებოდა…

That was all…

პ.ს: “ნიჭიერის” ნახევარფინალებამდე კი ერთი სული და ორი გადაცემა დამრჩა…