Landish, ბლოგერი landish.ge-დან.

“ნიჭიერის” შესარჩევი ტურის დასკვნითი გადაცემის დასრულების შემდეგ გავიგეთ თუ ვინ გადავიდა ნახევარფინალში და ვის ვიხილავთ “რუსთავი 2″-ის პირდაპირ ეთერში.

ზოგი აქებს ჟიურის გადაწყვეტილებას, ზოგი უკმაყოფილოა, ზოგისთვის მთელი ცხოვრებაა ამაზე დამოკიდებული და ზოგმაც თვითონ განაცხადა უარი. “ყველას ვერ გადაიყვანდნენ”, ამიტომაც “საყვარლობა და ისტორია არ შეაფასეს” და მხოლოდ ნიჭის დაფასებას შეუდგნენ. ყოველ შემთხვევაში ახლა რაც არ უნდა ვთქვათ, “ვერდიქტი გამოტანილია”, შემდეგ ტურში ამ 50 პიროვნებას ვიხილავთ. მათ მრავალფეროვანი ნახევარფინალი სურდა და მიიღეს კიდეც.

ახლა იმაზე საუბარს, თუ ვინ და რატომ გადაიყვანეს შემდეგ ტურში და ვინ ჩატოვეს, სჯობს ის გავაკეთო, რაც ქართველებს ყველაზე კარგად გამოგვდის – “ვიმკითხაო”, თუ რა მოხდებოდა იმ შემთხვევაში, თუ ესა და ეს პიროვნება გადავიდოდა ან ჩარჩებოდა პირველივე ტურში.

ფოტო, რომელიც სრულიად შეუსაბამოა, მაგრამ თვალს მოსწონს : )

ალბათ არ გაგიკვირდებათ, თუ კი გულნაზი გოლეთიანით დავიწყებ. ეს ქალბატონი ნახევარფინალში რომ არ გადაეყვანათ, მთელი საქართველო “აღშფოთდებოდა”, ხოლო სიუზან ბოილი კი მხარდასამჭერ აქციას გამართავდა სახელწოდებით – “ბიოლებს გვიტყაპუნებენ!”.

ლევან შავაძის (რომელიც რატომღაც გულნაზის ქმრადაც კი შერაცხეს :D) არ გადაყვანის შემთხვევაში, გოგი დოლიძის ფანები შეიკრიბებოდნენ და ბატონ ლევანს ღირსების ორდენს გადასცემდნენ, თან დაამშვიდებდნენ, “მთავარია ჩვენ გვჯერა შენიო”.

გაჩნდა შეკითხვა, თუ “რა საჭიროა 2 ჯექსონი?”, რაც ჟიურის გადაწყვეტილებას, კერძოდ კი ჯიმი ებიტაშვილის და ჯგუფ “მოიზაიკის” ნახევარფინალში გადაყვანას მოჰყვა.

ის, რომ “მოზაიკა” კარგად მოძრაობს ეგ ყველამ ვნახეთ, ის რომ ჯიმი მაიკლს მაგრად ჰგავს, ეგეც დავინახეთ. მაგრამ რა მოხდებოდა, იმ შემთხვევაში, თუ კი მას მეორე ტურში არ გადაიყვანდნენ?

რა და, სადაც ახლა არ უნდა იყოს ჯექსონი (სამოთხესა თუ ჯოჯოხეთში), თავის თანამოაზრეებს მოისვამდა გვერდით და ღრმა დისკუსიას გამართავდა თემაზე “სულ არ იციან ამათმა მკვდრის პატივისცემა”.

იმ შემთხვევაში თუ, თამარ კურდღელია დარჩებოდა პირველ ტურში თავისი ინდური ცეკვით, ალბათ გეგას, მაიას და ნიკას სახლში “Best of the Indian Movies DVD” დისკს გაუგზავნიდა და შიმშილობას გამოაცხადებდა, მანამ სანამ სამივე მათგანი ზედმიწევნით არ ისწავლიდა თითეული ცეკვის ილეთს.

გივი მაღრაძის და მისი გუნდის წევრების ნახევარფინალში არ გადასვლა ყველაზე მეტად ჟულიენ შერს გაუხარდებოდა, რადგან იამაკასის მესამე სერიისთვის დუბლიორებს ეძებს და სწორედ მათ დაადგა თვალი, თუმცა ახლა მას ცოტა ლოდინი მოუწევს, მანამ სანამ ისინი პროექტში იქნებიან.

ესეც სრულიად შეუსაბამო ფოტო : )

მხოლოდ პირველ ტურში რომ ჩარჩენილიყო ანა ხანჩალიანი, საქართველოს ოპოზიცია ბრიფინგს გამართავდა სახელწოდებით “როგორ ვებრძოლოთ ეროვნული ჩაგვრის საკითხს?”

ჯგუფ “იავნანას” არ გადაყვანის შემთხვევაში ნიკა გეგაზე და მაიაზე გაიბუტებოდა, “რა იყოთ, ერთი ვერ გამისწორეთ? :(“-ო.

კორნელი მაისაშვილს კი მხოლოდ ერთი შეკითხვა გაუჩნდებოდა: “ხისთავიანი ვარ და მეტი რა მექნა?”.

და ალბათ გაინტერესებთ, თუ რა მოხდებოდა, ნინო ჯავახიშვილის შემთხვევაშიც? ამ შემთხვევაში “მმკ” სამადლობელ წერილს გააგზავნიდა რუსთავი 2-ის ოფისში შინაარსით: “დიდი მადლობა, რომ გონს მოეგეთ და აღარ ყრვნით ჩვენს თაობებს! “:D

მოკლედ სულ ეს იყო, იმედი მაქვს კონკურსანტებმა და მათთმა გულშემატკივრებმა ეს ყოველივე გულთან ახლოს არ მიიტანეს, რადგან ზემოხსნებული კონტენტი მხოლოდ ხუმრობის მიზნით იქნა შექმნილი და არ ითვალისწინებდა ვინმეს შეურაცხყოფას! პატივისცემით, თქევნი მონა-მორჩილი ლანდიშა : )

და თქვენ რას ფიქრობთ? რა მოხდებოდა იმ შემთხვევაში, თუ კი თქვენი ფავორიტი ვერ გადავიდოდა ნახევარფინალში, ან ვერ გადავიდა და რა მოხდებოდა, თუ კი გადავიდოდა? მოდით, “ვიმკითხაოთ” :)

Landish, ბლოგერი landish.ge-დან

გაზაფხულმაც კარზე მოგვიკაკუნა. მის მოსვლას კი “ნიჭიერის” მეხუთე გადაცემის დასასრულიც მოჰყვა. წინა ეპიზოდების მსგავსად ესეც არაერთი საინტერესო ნომრით იყო გამორჩეული და თავი არაერთმა კონკურსანტმა დაგვამახსოვრა.

გადაცემა მუსიკოსებმა გახსნეს; ჯერ ის იყო, “ადამიანი ორკესტრი”, იგივე “კაცი სავარცხელი”, იმ ინსტრუმენტზე უკრავდა, რომელსაც “აწყობა არ სჭირდება”, შემდეგ კი გიტარისტების ნამდვილი ბუმი მოეწყო სცენაზე.

ზოგისთვის რეპეტიციის გავლა ზედმეტი იყო, ზოგისთვის კი 3 საათიც არ კმაროდა. მაგრამ ‘ლ’იუბიწე’ლ’ კოკა ყაველაშვილს თავისი ნომრის შესრულებისთვის “პაძერჟკა” არ აწყენდა. ოთარ რამიშვილის “ხელი” მას ნამდვილად “დაეტყო”, თუმცა ჟიურის გადაწყვეტილებით – არასაკმარისად.

კოკა ყავლაშვილი და ოთარ რამიშვილი. იპოვეთ 10 განსხვავება

მუსიკა ხმაურისგან იმით განსხვავდება, რომ მისი მოსმენა სასიამოვნოა, მაგრამ თუ კორნელი მაისაშვილის გამოსვლას დავუკვირდებით, მის სხეულზე კრამიტისა და აგურების მსხვრევის ხმასაც ერთგვარი სიამოვნება მოაქვს. :მაზოხისტი:

ნომერი, რომლის შესრულებაც ჯანმრთელობისთვის სახიფათოა, მისი სახლში განმეორება არ სცადოთ, არც კულისებში!

სახიფათო ნომერი!

“ხისთავიანების” თემა, რომ დავასრულოთ, უდაოდ “ცხვირთავიანების” თემაზე ჩამოდგება საუბარი. ჯემალ ებიტაშვილი, იგივე ჯიმი ჯექსონი, თავისი “ორიგინალისგან” დიდად არაფრით განსხვავდება, თუმცა ცეკვაში ცოტას “მოიკოჭლებს”.ალბათ მაშინ “დაკოჭლდა”, როდესაც ბელგიიდან ჩამოსვლა “ნიჭიერში” მონაწილეობის მისაღებად გადაწყვიტა.

ჯიმი და ჯექსონი. იპოვეთ 1 განსხვავება მაინც

მისი ცეკვით პუბლიკა და მათ შორის მეც, ისე არ აღვფრთოვანებულვართ, როგორც მისი გარეგნობით. არაერთს გაუცრუვდა იმედი მის გამოსვლაზე, ყველანი “მეტის” მოლოდინში ვიყავით, მაგრამ ალბათ ასე მხოლოდ იმიტომ ვფიქრობთ, რომ მანამდე “მოზაიკას” ცეკვა გვაქვს ნანახი.

ბელგიიდან ჩამოსვლის რა მოგახსენოთ, მაგრამ არც ბათუმელებს დავვიწყებივართ. ჯგუფი “პლატინა” თავის სახელს ნამდვილად ამართლებს. “ცეცხლოვანი შოუს” სინქრონიულმა მოძრობამ მაყურებელი ნამდვილად არ დატოვა გულგრილი, მათ ჩემი სიმპათიაც დაიმსახურეს, თუმცა გამოსვლისას თავში ერთი აზრი მიტრიალებდა – “თავი არ დაიწვან”.

“ცეცხლმოკიდებულ” ოპერის სცენაზე შემდეგ არაერთმა კონკურსანტმა სცადა ცეკვა-სიმღერა, ზოგს “მუხლებზე ტრიალი არ აცადეს” და “სპეციალურად შეძენილი სამუხლეები” არ დაუფასეს, ზოგი “მაიას გულიზა” მოდის პროექტში, მაგრამ მეორე ტურში ვერ გადის, თუმცა მთავარი ხომ ეს არ არის, მთავარი ისაა, რომ “მაიას გული გაუთბა”, ზოგი რასიზმის მიმდევარია თუ ზანგების დამცველი, თვითონაც ვერ გაურკვევია და შოუში ამის გასარკვევად მოდის.

გაურკვეველია კვლავინდებურად ფოკუსნიკ, ავთო გოგეშვილის ტრიუკები კარტთან, ჯაჭვთან და მიკროფონთან დაკავშირებით, რომელიც სხვათაშორის ეს უკანასკნელი რუსთავი 2-ის კუთვნილება “იყო” :D.

ავთო გოგეშვილი - ხელების ამობრუნების სცენა (-მდე და შემდეგ)

ავთო გოგეშვილი - ჯაჭვის სცენა (-მდე და შემდეგ)

მოკლედ მიკროფონი “ფაფუ”, მეორე ტურში კი სხვა ნივთების გაქრობის მოლოდინში ვართ, ოღონდ ამჯერად (გამქრალი ნივთების) დაბრუნების პერსპექტივით.

გაქრობას რაც შეეხება, “ტანსაცმლის გაქრობის სპეციალისტი” უდაოდ ნინო ჯავახიშვილია, დღის მთავარი გმირი, რომლის გამოსვლასაც მაყურებელთა უმეტესი ნაწილი მოუთმენლად ელოდა. გაზაფხულის დადგომა ყველაზე მეტად ამ მონაწილემ იგრძნო, ალბათ სწორედ ამიტომაც გაიხადა “არცგასახადი” სამოსი.

აქვე მცირე ინფორმაცია: ნინო, 21 წლის, “ძივას” მოცეკვავე. ნომერს არ იძლევა, სხვა რამეს – არ ვიცი :D

მისი გამოსვლით დარბაზი 2 ნაწილად გაიყო, ერთი მხარე მის მეორე ტურში გადაყვანას დაჟინებით მოითხოვდა, მეორე მხარე კი იმავე დაჟინებით პირველ ტურშივე ჩატოვებას. ალბათ გეყოფათ გონება გამჭრიახობა და მიხვდებით რომელ მხარეს რა უნდოდა :D.

ნინოს ცეკვით არა მხოლოდ ჟიური და მაყურებლები დარჩნენ გაოცებულნი, არამედ კულისებშიც “ისეთები ხდებოდა”, რო …

წამყვანების რეაქციები ცალკე თემად იქცა, განსაკუთრებით ვანოს “გამგელება” (მგლად გადაქცევა :D), რომელიც ჩემთვის ამ პერსონაჟის ასოციაციას იწვევს.

ჯიმ ქერი - ფილმი "ნიღაბი" (მგლის სცენა)

კარგია ის, რაც კარგად მთავრდება. სტრიპტიზიც ნიჭიერში ასე თუ ისე კარგად დამთავრდა, უმეტესობას კითხვა გაუჩნდა, თუ “რაღა უნდა გაიხადოს მეორე ტურში”, მე კი ამაზე მეტად ის უფრო მაღელვებს, დააწინაურებენ თუ არა ნინოს “ძივაში” :D

გაზაფხულის პირველი გადაცემა ამით დასრულდა, წინ ბოლო შესარჩევი ეტაპი გველის, რომლის შემდეგაც დაიწყება ნახევარ-ფინალები, რაც შესაბამისად უფრო საინტერესო სანახაობას გვპირდება. მე კი მიმოხილვის სახით პოსტს აუცილებლად დავურთავ იმას, თუ რა ვისწავლეთ ამ გადაცემიდან.

“ნიჭიერის” მეხუთე გადაცემიდან შევიტყვეთ, რომ ყველაზე მსუბუქი დასაკრავი ინსტრუმენტი სავარცხელია, ხელ-ფეხის ქნევა ცეკვა არ არის, პირის გაღება კი – სიმღერა, გავიგეთ, რომ იმისთვის რათა კარგი მუსიკა და სიმღერა დავწეროთ, არც უცხო ენის ცოდნაა საჭირო და არც მუსიკალური განათლების მიღებაა აუცილებელი.

ასევე დავრწმუნდით იმაში, რომ კარგი მუსიკის და სიმღერის მოსმენა რესტორნებში უფროა შესაძლებელი, ვიდრე ქართულ მუსიკალურ ტელე-რადიო არხებზე. და ბოლოს, რაც მთავარია, დავრწმუნდით იმაში, რომ სტრიპტიზსაც ნიჭი სჭირდება (:D).

Landish, ბლოგერი landish.ge-დან

გადაცემის მეოთხე ნაწილიც წარმატებით დასრულდა და ბევრი დასამახსოვრებელი მონაწილეც გავიცანით. ზოგს სიმღერა კარგად გამოსდიოდა, ზოგი “უფრო კარგად ბრჭყვიალებდა, ვიდრე მღეროდა”, ზოგის მცდელობაც კი კრახით სრულდებოდა.

უიღბლო მომღერლები

“ნიჭიერში” ნამდვილი ზოოპარკი გაიმართა, გიგანტურმა კურდღლებმა სად აღარ სცადეს გამრავლება, მაგრამ ოპერის სცენაზე “ამის გაკეთება” პირველად და უკანასკნელად მოუწიათ. ესმერალდამ, სიყვარულით დამწვარმა პითონმა, რომლის წონაც 80 კილოგრამს უდრიდა, უპრობლემოდ მოახერხა პუბლიკის გაოცება და ზოგიერთის მიმართ სიყვარულის მაგირვრად ზიზღის გამოწვევაც.

ზოოპარკი "ნიჭიერში"

აქვე ერთი ინფორმაცია მათთვის, ვინც ჯუნგლებში აპირებს გამგზავრებას ან შემთხვევით მოხვედრას; თუ კი პითონმა ხელზე თავი დაგადოთ,  და თვალებში გიცქირათ, ე.ი. თქვენ მისი გული მოინადირეთ.

“მომღერლების” ბლოკი “ნიჭიერში” ძალიან გრძელი აღმოჩნდა; ზოგი მიუხედავად იმისა, რომ “კაცია და ქუდი ხურავს” და სურს თავისი სიმღერები, რომელბსაც “მინდორში მღერის” ხოლმე, “თაობებს დაუტოვოს”, უჭირს სცენაზე ორიენტაცია, მიკროფონთან ურთიერთობა და ბოლოს მაინც უჩნდება კითხვა: “რატო არა კაცო?”. ამ კონკურსანტის გამოსვლა გასულ გადაცემაში ყველაზე სახალისოდ შეიძლება ჩაითვალოს, მისი სიჯიუტიდან გამომდინარე და სცენიდან “ძალის ჩარევით” გაყვანის გამო.

თუმცა ბატონი ამირანი ერთადერთი არ ყოფილა, ვინც თავისი ნების გარეშე “გაიყვანეს” დარბაზიდან. ასეთი გულო სმონიანიც აღმოჩნდა, მაგრამ მის შემთხვევაში ნიკამ “ხერხი სჯობია ღონესას” მიმართა და მაიასთვის ნაჩუქარი ყვავილებით “კულტურულად” დაატოვებინა იქაურობა. (ნიკა, მაია ამას არ გაპატიებს :D).

"ყვავილოვანი დამშვიდობება"

ცოტა ხნით გადაცემის ფორმატის შეცვლას შეიგრძნო, ეს ცაგერიდან ჩამოსულმა “გოგონების ტრიომ” შეძლო, რომელმაც “უცნობი მომღერლის ჰიტის” გამოსაცნობად ნიკას გადაცემა “Name That Tune“-ის (Угадай мелодию) მონაწილედ აგრძნობინა თავი. მაგრამ, რა მათი ბრალია სიმღერის შემსრულებელი  რომ არ იციან, უბრალოდ “დისკს არ აწერია”.

"დისკს არ აწერია!"

სიმღერიდან ოდნავ მოშორებით, მაგრამ მუსიკასთან ახლოს იყო “იევროპული” და ქართული მუსიკის შემსრულებელი, დრამერი გიორგი ჟვანია, რომელმაც სამწუხაროდ ჟიური ვერ გააოცა და მხოლოდ პირველი ტურში არსებული კასტინგით დაკმაყოფილდა, რასაც ვერ ვიტყვით გუგა ჭყონიაზე, რომელმაც იგივე  და “დაჟე” უკეთესი მუსიკაც კი შემოგვთავაზა ყოველგვარი ინსტრუმენტების გარეშე. მისი ერთადერთი ხელსაწყო მისივე ორგანოები იყო; პირი და ცხვირი იყო, რომელმაც ბიტბოქსინგის სანიმუშო მაგალითი გვაჩვენა.

იევროპული მუსიკა VS. ბიტბოქსინგი

მონაწილეების გარდა “ნიჭიერში” თავისი ბედი წამყვანმა ვანიკომაც სცადა, რომელმაც ჯერ ის იყო “გრელკა” გახეთქა, შემდეგ კი “მარშუტკას” ჩაეჭიდა ერთი თითით. ამ ორი ნომრის შემდეგ ცოტათი დავფიქრდი, რა საჭიროა მთლიანი კონკურსი, პირდაპირ ვანიკოსთვის ხომ არ გადაგვეცა ბინა? :D

ნიჭიერი ვანიკო

ოპერის სცენაზე ერთი და იგივე ნომერი სხვადასხვა გაფორმებით არაერთხელ გვინახავს, მაგრამ ერთადერთი და განუმეორებელი ტელეპატი, მხოლოდ “დოქტორი ბუნა” იყო, რომელიც “მაგიური” ძალებით ცდილობდა ვანიკოს მიერ დამალული ტელეფონის პოვნას. მაგრამ რას ვიზამთ, არ გაუმართლა, ალბათ “ტელე”პატია და “ტელე”ფონი ერთმანეთს ვერ ეწყობა, მაშინ როცა ეს ყველაფერი “ტელე”ვიზიით გადაიცემა.

დოქტორი ბუნა და მაგნიტური ბიჭუნა

ერთადეთ და განუმეორებელ ნომრად, ამერიკული კომიქსების,  “X-men“-ების გაცოცხლებული ერთ-ერთი წევრის გამოსვლაც ითვლება, რომელსაც “მაგნიტურ” ველებთან თავისებური “სიახლოვე” აკავშირებდა. “შოუ კოვზებთან” ნამდვილად სამახსოვორო და მეორე ტურშიც საჩვენებელი იყო.

ყველა კონკურსანტს კასტინგზე მოხვედრამდე თავისი გზა და ისტორია აქვს. ზოგს ძაღლი მოსდევდა და თავის გადასარჩენად ათას ხერხს მიმართა, ზოგი ჯიუტი იყო და ძილის წინ ლეიბის მაგივრად დანებზე წვებოდა, მაგრამ ერთ-ერთ “კინტოს” გულში ჟიურის წევრი ჩაუვარდა და მისთვის სიყვარულის ასახსნელად იყო მოსული. მაიას ბედი გაეხსნა, მაგრამ სამწუხაროდ მან დავით ფიცხელაური მტკიცე უარით გაისტუმრა, ალბათ დღემდე ელის, თუ როდის მოიტაცებენ  მას ლეკები :D.

მაიაზე შეყვარებული კინტო

საკუთარი ისტორია ანა ჩანჩალიანსაც აქვს, რომელმაც 13 წლის გოგონა სცენაზე გამოსვლამდე ცრემლად აქცია და სტრესში ჩააგდო, მაგრამ მიუხედავად ამისა, მისთვის გამოყოფილი წუთები ანამ წარმატებით გამოიყენა და Celine Dion-ის I Surrender ბრწყინვალედ შეასრულა, რის გამოც მეორე ტურში გადამყვანი საგზურიც მოიპოვა.

დღის საუკეთესო შემსრულებლები

ოჯახური შესრულებით სიმღერები ნამდვილად იპოვებენ ჟიურის მოწონებას, რასაც ხაზს უსმევს მამა-შვილი ბაღაშ.. ღამბაშიძეების (c) გამოსვლა. მარიამმა და ედიშერმა შეძლეს ლუი არმსტრონგის გაცოცხლება, პუბლიკის სიყვარულის მოპოვება და მაია ასათიანთან “პროფილში“-ც მიპატიჟება.

სასიმღერო ნომრებთან შედარებით საცეკვაო ნომრები აშკარა სიმცირით გამოირჩეოდა, მაგრამ ყველაზე შესამჩნევი ტყუპი დების, ნაზი და ქეთი ასიტაშვილების ელასტიური გამოსვლა იყო, რომლებსაც ხმებიც ძალიან “ელასტიური” ჰქონდათ.

ელასტიური ტყუპები "ელასტიური" ხმებით

თავი რომ აღარ მოგაბეზროთ, შეჯამებაზე გადავალ. გასული გადაცემიდან ვისწავლეთ, რომ თუ ვინმე “გვბლოკავს” პრობლემა მასში კი არა, საკუთარ თავში უნდა ვეძებოთ; გავიგეთ skype-ს ახალი დანიშნულების შესახებ, რომლითაც კონცერტების ჩატარებაც შესაძლებელია; სულაც არ არის საჭირო მიიღოთ უშუალო მონაწილეობა ცხოველების გამრავლებისას, მთავარია ორი საპირისპირო სქესის არსება დასვათ ერთმანეთთან და დანარჩენს “თვითონ იზამენ”; დავრწმუნდით კიდევ ერთხელ იმაში, რომ  “ნაძვის ხეს” სარგებლობა მხოლოდ საახალწლოდ (და ბულგარეთში გასტროლებზე) მოაქვს; დავინტერესდით იმაში, თუ რა განსხვავებაა ბუშტის გახეთქვასა და “გრელკას” გახეთქვას შორის და სხვ.

მაგრამ მთავარი კიდევ წინ გველის, მეხუთე გადაცემა, ნანატრი სტრიპტიზითა და უამრავი სხვა საინტერესო ადამიანით. მეც სწორედ 1 კვირით დაგემშვიდობებით : ).

ბექა ადამაშვილი, a.k.a. მჩხაპნელი ბლოგიდან Doin.ge

“Show must GO on” - ფრედი მერკური
“ისე არ უწვიმია, როგორც ქუხდა” – ჩემი მეგობარი

ერთის მხრივ, ფრედიც მართალია და მეორეს მხრივ, ჩემი მეგობარიც.

“ნიჭიერს” ელოდებოდნენ ისევე, როგორც ელოდებიან პირველ ბავშვს ოჯახში, ბოლო მატარებელს მეტროში, “skype”-ში გაცნობილ მაგარ გოგოს – პაემანზე, გაზაფხულს – ზამთარში, “ავატარის” ბილეთებს – სალაროსთან, ღილაკზე თითის დაჭერას – სურათის გადაღების წინ, “მე შენ მიყვარხარ”-ზე საპასუხო რეაქციას – სიყვარულში გამოტყდომისას და ა.შ.

ერთი სიტყვით, ვაჟას “მთების” არ იყოს – ყველანი “იდგენ და ელოდნენ“…

"თუ დროის შეჩერება გსურს, მაშინ რაიმეს ლოდინი დაიწყე" - მე

ამ მასშტაბის მქონე მოლოდინმა კი გამოიწვია ის, რომ მავანთ და მავანთ გადაცემა არ “ეყოთ” და ტრადიციული “უფრო მეტს ველოდი“-თი (რა თქმა უნდა, ამ “უფრო მეტი“-ს დაკონკრეტების გარეშე) უკმაყოფილება გამოხატეს კიდეც. თუმცა, შოუ მაინც შედგა და ცალკეული “პერსონაჟებისა” თუ მთლიანი გადაცემის წყალობით ბევრის მოწონებაც დაიმსახურა.

ანუ, თამამად შეიძლება ითქვას, რომ “ნიჭიერმა” ქართულ ტელე-სივრცეში შესამჩნევი კვალი დატოვა.

ჰოდა, ჩვენც მის ნაკვალევს ნაბიჯ-ნაბიჯ მივყვეთ:

პირველი ნაბიჯი: “დუ-უტ, დუტა, დუ-უტ!”

გასაგებია, რომ არ არსებობს წამყვანი, ვინც დუტაზე უკეთესად გაუძღვება გადაცემას. გასაგებია, რომ არ არსებობს შოუმენი, ვინც დუტაზე უკეთესად წაიყვანს კონცერტს. გასაგებია, რომ არ არსებობს მსახიობი, ვისაც შეეძლება დუტაზე კარგად ითამაშოს რეკლამებში. ისიც გასაგებია, რომ დუტაზე უკეთ გათამაშება ჩატარებაც შეუძლებელია… მაგრამ, გაუგებარია, რატომ არ არსებობს ენა, რომელსაც შეეძლება დუტაზე უკეთ წაიკითხოს გადაცემის ტექსტი და მისი დაწყებისთანავე მაყურებელს: “აუ, აქაც დუტაო?” არ ათქმევინოს.

"მე იგივე ვარ მარად და მარად, არ ვსდევ ჟამთა ცვლას..."

დუტა კარგია… კარგზე ბევრად მეტიც. თუმცა, დუტა “ყოველ დროს“, დუტა “ყოველთვის” და დუტა “ყოველგან“, ისევე მოსაბეზრებელია, როგორც ამ ფრაზაში სიტყვა “დუტას” ხშირი გამოყენება…

მეორე ნაბიჯი: “კონგენიალურ..რ..რია”

როდესაც პირველად წამყვანების შესახებ გავიგე, ასოციაციაში მაშინვე მოვიდა თიკა ფაცაციასთან დაკავშირებული დისბალანსური პარამეტრი: “სიმაღლე”!

ამის გამო მეგონა, რომ სიმაღლეში არსებულ სხვაობას, შოუსა და მის ვიზუალურ მხარეზე ცუდი “გავლენის” მოხდენა შეეძლო. თუმცა, გადაცემის მსვლელობისას წამყვანთა წარმატებულმა ტანდემმა ჩემი ძველი წარმოდგენები ისევე დაამსხვრია, როგორც…

"კრამიტთმმუსვრელი"

მე კი, წარმოდგენაგაჩანაგებულს, მაშინვე ილიკო ჩიგოგიძის ფრაზა გამახსენდა: “ცალთვალა იყო კუტუზოვი, მაგრამ დედამიწის გულში რა იდო, იმას ხედავდაო”. წამყვანთა დუეტმა, სასკოლო ენაზე თუ ვიტყვით, “თავისი საქმე ხუთიანზე შეასრულა” და სრულიად შეუმჩნეველი გახადა ის “ნაკლი”, რომელიც ჩემი აზრით თვალისათვის შესაძლოა ცუდი აღსაქმელი ყოფილიყო.

თიკას დასახასიათებლად ალბათ, იდეალური იქნებოდა მისი მშობლიური ქართული ესტრადის ჟამმოჭმული, თუმცა “იუმორინას” მაცოცხლებელი ჰიტის – “მარტის” შემდეგი სიტყვები: “წამის წინ წამწამებს ცრემლი გისველებდა, ახლა მზის სხივების კრთება ათინათი”…

"თვით მაიასაც კი არ უტირია..."

თიკას მთავარი პლიუსიც ის იყო, რომ ემოციების გამოხატვისას ბუნებრიობა არ დაუკარგავს: იცინოდა მაშინ, როცა მართლა ეცინებოდა; ხტუნავდა მაშინ, როცა მართლა ეხტუნებოდა; იცეკვა მაშინ, როდესაც ამის დრო იყო და იტირა მაშინ, როდესაც მაყურებელსაც აეტირა.

არ მინდა რაღაც “ხოტბაჲ და დიდებაჲ”-ს ტიპის ნაწერი გამომივიდეს, მაგრამ საქებარი სიტყვების მეტი ვანიკოზეც არაფერი მეთქმის: კარგი, მხიარული წამყვანს დამატებული კიდევ უფრო უკეთესი მსახიობი მარტივი არითმეტიკული გამოთვლით, ჯამში “ფრიად სასურველ” შედეგს იძლევა.

მოკლედ თუ ვიტყვით, თიკა და ვანიკო შოუს “შოუსანიშნავად” მოერგნენ.

მესამე ნაბიჯი: “ნიჭიერები და დანარჩები”

“2G“(გულნაზი გოლეთიანი)-სა და “3G“(“მესამე თაობის მოცეკვავები” – “New Style”)-ს თემა უკვე იმ მანქანის საბურავებივით გაცვდა, რომლის შეჩერებაც პატივცემულმა ჟიურიმ ერთ-ერთ მონაწილეს სათანადოდ არ დაუფასა.

"ჰერკულესის ხანდაზმულობა"

რაღა თქმა უნდა, იმავე საღამოს გაივსო სხვადასხვა სოციალური ქსელები თუ “მესენჯერები” სტატუს-ფრაზებით: “ქართველი სუზან ბოილი“, “გულნაზ ბოილი” და “სუზან გოლეთიანი“. თუმცა,ცოტა ხანში ამოქმედდა დეკარტეს “მეთოდოლოგიური ეჭვი”-ს კანონიც: “დაეჭვდი ყველაფერში, რაც საეჭვოდ გეჩვენება” და დაიძრა არმია კომენტარებისა, რომელსაც სათავეში ედგა “მთავარსარდალი” სახელად “ეს სცენა დადგმული ხომ არ იყო?!”. არმიის დამრტყმელ ძალას კი წარმოადგენდნენ კომენტარები: “აი, სუზანიც ზუსტად ეგრე მიაბრუნეს უკან” და “ხაჭაპურის სცენა სპეციალურად ჩასვეს, რომ ხალხს თავიდან სხვანაირი წარმოდგენა შექმნოდა“.

მოკლედ, ისეთი ამბავი ატეხეს, სუზან ბოილი რომ შესულიყო “YOUTUBE“-ზე და გულნაზი გოლეთიანი შოტლანდიაში დაეპატიჟა, აღარც ეგ გამიკვირდებოდა. არ ვიცი, დამთხვევა იყო თუ დადგმა, მაგრამ თუნდაც დადგმული ყოფილიყო, მერე რა?
ვერ ვისიამოვნეთ, ვერ შევაქეთ და ტაში ვერ დავუკარით?

შოუს ზუსტად ასეთი ელემენტები ქმნის და ისინიც თუ  ”დაჯდა”, მაშინ უკვე “მექანიზმის” მუშაობასაც საფრთხე შეექმნება.  ჰოდა, თუ საბოლოო პროდუქტი (თუნდაც დადგმული) ასეთი კარგი სანახავია, უკეთესი არ იქნება თუ მას ინგრედიენტებში ქექვის გარეშე მივიღებთ?  :)

"ახალი სტილით - ახალი მწვერვალებისკენ"

“New Style”-ს რაც შეეხება. აქ უფრო სხვა ტიპის კომენტარები სჭარბობდა:

• “შუაში რომ იდგა ჩემი მეგობარია“
• “სალტოს რომ აკეთებს, იმისი ძმა ჩემი ნათესავის კლასელია“,
• “ამ გოგოს “სკაიპით” ველაპარაკებოდი“,
• “აუ, იმას მგონი ვიცნობ“
• და რა თქმა უნდა, დამსახურებული კომპლიმენტების მთელი ზღვა…

თუმცა, ისეთი მონაწილეებიც იყვნენ, ვისაც პრობლემა ჰქონდა სმენაზე (“ყოველთვის როცა..ა…ა… და…ა…ბერავს ქარი“), წონაზე და ორიენტაციაზე (რა სულ ცუდს ფიქრობთ… საერთოდ შეცდომით რომ ავიდა სცენაზე, ეგ ვიგულისხმე)…

ზოგი უდრეკად იწვა (მინებზე და მანქანას უძლებდა), ზოგიც იმდენად დრეკადი იყო, რომ აბსტრაქტული სიტყვა “თავ-ფეხი” რეალობად აქცია.

"რეზინ-man"

ზოგმა რკინის ლარიანი გადაყლაპა, ზოგმა – წყენა, ზოგმა კი კინაღამ თევზით ჩაი-კოკოლ-ზინა ყელი…

ზოგმა თავი წარმოჩინა (პირდაპირი და არაპირდაპირი გაგებით), ზოგმა – პირი (მუშტის დახმარებით), ზოგმა გული და ზოგმაც…

"შეყვარებულის ადამიანის ცეკვა"

საცირკო ნომრები, სამწუხაროდ, ისეთივე გრძელი არ აღმოჩნდა, როგორც ეს ჯოხი…

"ნახვად ღირდა..."

…ამიტომ ისეთივე უკმარისობის გრძნობა დატოვა, როგორც იმ ველოსიპედიანმა ბიჭმა “ტრიუკების” გაკეთებას ტყუილად რომ დაგვპირდა. იგივე შეიძლება ითქვას სხვა რამდენიმე ნომრის შემთხვევაშიც: ზოგმა სამეჯლისო იცეკვა კარგად, ზოგს ოჯახის გაძღოლა ბავშვობიდანვე დააწვა მხრებზე, ზოგმაც პიანინო გამოიყენა სათანადოდ და ამ ზოგ-ზოგების “თითქმის უჩვენებლობა” იმედია, მხოლოდ მათი შემდეგი გადაცემებისათვის გამო-ზოგ-ვით აიხსნება.

"ოჯახის ტვირთი არც ისე მძიმე სატარებელი ყოფილა"

საბოლოო ჯამში, ნომრები ისეთივე მრავალფეროვნებით გამოირჩეოდა, როგორც ის სატელევიზიო კადრი – ბევრი ზოლებისგან რომ შედგება და მაუწყებლობის დასრულების შემდეგ ეკრანზე რომ ჩნდება ხოლმე.

ამის გამო კი დიდი ჯაფა დაადგა ჟიურის, რომელმაც ზოგი მიწასთან გაასწორა და ზოგი დაზოგა…

მეოთხე ნაბიჯი: “აბა, ჟ(ი)ური!”

აბაჟური -(Fr)-abat-jour - საფარველი, რომელიც ლამპას უკეთდება მხედველობის დასაცავად

ჟიურიც ერთგვარი საფარველია, რომელიც სცენაზეა “მიმაგრებული” და მაყურებლებს – ცუდი ნომრებისგან, ცუდი ნომრის ავტორებს კი – მაყურებელთა დაცინვისგან იცავს.

დასაცავი კი ამ გადაცემაში ორივე ფლანგზე დიდი რაოდენობით აღმოჩნდა და ჟიურის მუშაობა იდეალური იქნებოდა, რომ არა მისი ორი წევრის მიერ ერთ-ერთი მონაწილისათვის ნახევარფინალის საგზურის “ჩუქება“. ალბათ, მიხვდით, ვგულისხმობ იმ ადამიანს, რომელსაც როგორც გვჩვევია ჯერ მთელი საქართველოს მასშტაბით დავცინებთ და შემდეგ ტრადიციულად, ისე შევიყვარებთ, რომ მასთან ქუჩაში სურათების გადაღებაც კი გაგვიხარდება.

არ შეიძლება კიდევ ერთხელ გამოსასვლელად გაიმეტო ადამიანი, რომელსაც ჰგონია, რომ “სათვალე ნაცნობებისაგან დაიცავს”…

სხვა მხრივ კი ჟიური კრიტიკას არ ექვემდებარება და სწორედ ამიტომ, სცენის თავზე საკმაოდ ობიექტურად ინთებოდა ხოლმე სახელები…

…გეგა (ტრიადის ხელმძღვანელი, რომელიც ხშირად ერთ-პიროვნულ გადაწყვეტილებას იღებს და მას ორივე ხელით ახორციელებს, თუნდაც სხვებს ნომრის შეწყვეტის სურვილი სულაც არ ჰქონდეთ. თუმცა, ეს ხდება მხოლოდ მაშინ, როდესაც ტელემაყურებელი უკვე “გულითადი დაცინვის” ფაზაშია გადასული და ნომერი უთუოდ უნდა შეწყდეს)

…მაია (როგორც ბევრი სხვა, თავიდან მეც ვფიქრობდი, რომ უკეთესი იქნებოდა აქ სხვა სახელი დაწერილიყო, მაგრამ შევცდი. “პროფილის” “მარგი ქმედების კოეფიციენტმა” ჩემი სიმპათია პირველი კომენტარიდანვე (“მიდი, ოღონდ არ ჩაგეყლაპოსო“) დაიმსახურა. მომდევნო კომენტარით (“ვინმეს დაბადების დღეზე, რომ იყოთ და ასე იცეკვოთ, ალბათ მოახდენთ შთაბეჭდილებას, მაგრამ… სცენაზე ჯერ მე მგონი ადრეა“) დაამსხვრია ჩემი წარმოდგენა იმაზე, რომ ის მონაწილეების მიმართ მკაცრი ვერ იქნებოდა. ხოლო, გადაცემის მანძილზე გამოხატული ემოციებით საბოლოოდ დამარწმუნა იმაში, რომ “სწორ დროს”, “სწორ არხზე” და “სწორ ადგილზე” იჯდა)

…ნიკა (შენიშვნა არ მაქვს. აფასებდა ზუსტად, ობიექტურად და თან… იდეალურად გაიბუტა)

"ბუტე...ბუტე..." - ვიბუტბუტე

მეხუთე ნაბიჯი: “მგონი, ყელს მივუახლოვდი…”

…და სანამ ამოვალ, დროა ამ წინადადების ბოლოს წერტილი დავსვა და გავჩერდე.

პ.ს: ვისაც კლავიატურა ჰქონდა, “ნიჭიერზე” საკუთარი აზრი უკვე ყველამ გამოთქვა და რამე განსხვავებული თუ ვერ ვთქვი, მეპატიება… :)

პირველ გადაცემაში, 1 თებერვალს თქვენ გაიცანით შემდეგი კონკურსანტები:

არკადი სონღულია

გიორგი ბასილაშვილი

ბესო ტარიელაძე

დიოლა ჩხეტიანი

ელენ ბი

გიგა ჯანჯღავა

გულნაზ გოლეთიანი

იოსებ გოგია

ირაკლი ყუფუნია

ირაკლი ძამუკაშვილი

ირმა ღვინჯილია

რამაზ კუხალაშვილი

ლაგუშედა

ლევან გელაშვილი&სოფო პეტრიაშვილი

Little Hills

მაგდა ნიკოლეიშვილი

მალხაზ მამუკელაშვილი

მარი ლომიძე

მარიამ გუჯაბიძე

მახარაძეები

მერაბ ბალაშვილი

მერაბ ჯღარკავა

მოდინახე

მურმან კობალავა

New Style

ვასილ ხაჩიძე

ვის გულშემატკივრობთ თქვენ?  : )

ორშაბათი მძიმე დღეა. არა! ორშაბათი – “ნიჭიერის” დღეა!
(c) ქართული ტელეფოლკლორი

“ნიჭიერის” ეთერში გასვლამდე მხოლოდ რამდენიმე საათი რჩება. აუცილებლად უყურეთ  რუსთავი2-ზე, “კურიერის” შემდეგ, საღამოს 10 საათზე ყველაზე საინტერესო, მასშტაბურ და სანახაობრივ პროექტს, “ნიჭიერს”!

სანამ 10 საათი მოვა, გთავაზობთ კიდევ ერთი აპლიკანტის ვიდეოს, რომელიც კასტინგზე ვერ მოხვდა და შესაბამისად, გადაცემაში მას ვერ იხილავთ:

ვიდეოებისა და ფოტოების სანახავად ასევე დარეგისტრირდით Facebook-ზე, “ნიჭიერის” გვერდზე.