Bas ბლოგერი ნი2ნუსიდან

ბლოგერებში ყველაზე ცუდი დღე მე შემხვდა პოსტისთვის. ყველაზე ბოლოს მიწევს ჩემი აზრების დაპოსტვა და ძალიან ბევრი უნდა ვეცადო ხოლმე, რომ ჩემამდე დაწერილი და გადაღეჭილი თემები არ წამოვჭრა. ჰოდა, გადავწყვტე რომ კვლავაც ხალხის დამოკიდებულებაზე ვისაუბრო, სხვა რამისთვის არც მუზა მიწყობს ხელს და როგორც ჩვენმა ბლოგერმა ”მჩხაპნელმა” აღნიშნა განსაკუთრებული გმირი წინა გადაცემას არ ჰყოლია.

მესამე სერიის შემდეგ, ქართულ ინტერნეტ სივრცეში დისკუსიები არ განელებულა. ჩვენს ბლოგზეც ბევრი ადამიანი შემოვიდა და აქაც ერთი ამბავი აიწია. კომენტარებს რომ გადეხედო უბნის ბირჟა გეგონება, სადაც მოძველბიჭო ელემენტები საქმეებს არჩევენ და კუნთებს ატოლებენ ერთმანეთს. მედალს ორი მხარე აქვს, ერთის მხრივ ასეთი მწვავე დისკუსიები (თუკი ამას შეიძლება დისკუსია ეწოდოს) ბლოგისთვის პოპულარობის მომტანია და ბევრი ”კლიკი” არის, მეორეს მხირვ კი ძალიან მაგრად ტეხავს. თქვენი არ ვიცი და ეს გაუთავებელი დაკა-დაკა და აგრესიის ფრქვევა ძალიან ცუდად მოქმედებს ჩემზე. ასე მგონია ხალხმა არ იცის როგორ უნდა იცხოვროს მარტივად და ზედმეტი ნერვების მოშლის გარეშე. ან იქნებ იმდენად გაგვიჯდა ნეგატივი, რომ ამის გარეშე ცხოვრება არ შეგვიძლია? არ ვიცი.

ჰო, კიდე წამოვიდა უამრავი ადამიანის დანანებით ნათქვამი სიტყვები: ”უცხოეთში რომ ვუყურებდი ვიცოდი ამდენი შერეკილი რომ ჰყავდათ, აი ქართველებისგან კი ამას არ ველოდითო.” ბევრისთვის შეიძლება ახალი ამბავია, მაგრამ ქართველებიც ადამიანები ვართ. შესაბამისად, ჩვენც გვყავს ჩვენი შერეკილები და გარეკილები. ისე, საინტერესო იქნება, რომ ჩატარდეს კვლევა და დადგინდეს ერთ კვადრატულ მეტრზე შერეკილების რაოდენობით რომელ ადგილზე ვართ მსოფლიოში? :)  ნუ ის მეორე საკითხია, ვინაა შერეკილი ან რატომ ჰგონია ხალხს რომ სცენაზე გამოსვლა და თავის გამოჩენის მცდელობა მაინც და მაინც არანორმალურობას ნიშნავს. ამაზე ისედაც  ბევრი ვისაუბრე წინა პოსტში და აღარ შევჩერდები.

კიდე… ჰო, ბევრი შენიშვნა მოდის შოუს მესვეურებთან. ზოგი სამართლიანი, ზოგიც ქართული ”ყოლიფერჩიკობით” გამოწვეული. უმეტესობა ალბათ უფრო მეორე კატეგორიას ეკუთვნის, თუმცა ეს არ ნიშნავს იმას რომ ეს ცუდია. არც კარგია პრინციპში, უბრალოდ რეალობაა და მეტი არაფერი.

ახლა კი თავს აღარ შეგაწყენთ და მომავალ პარასკევამდე დაგემშვიდობებით, იმ იმედით რომ მომავალ კვირას უფრო საინტერესო რამეზე მომიწევს საუბარი.

8 იანვარს “ნიჭიერის” ბლოგზე გამოცხადდა კონკურსი ბლოგერებისთვის. 22 იანვარს კი კონკურსის სამი გამარჯვებული ამ ბლოგის თანაავტორი გახდა, უფრო გასაგებ ენაზე – ამ “ჟურნალში” საკუთარი “სვეტი” მიიღეს. “ნიჭიერის” ეთერში გასვლასთან ერთად ისინი კვირაში ერთხელ დაწერენ პოსტს ნანახი გადაცემის შესახებ. მათი პოსტები ცენზურას არ გაივლის – შეუძლიათ დაეთანხმონ ან არ დაეთანხმონ ჟიურის, უგულშემატკივრონ ან გააკრიტიკონ მონაწილეები – მოკლედ, დაწერონ ყველაფერი, რასაც ჩათვლიან საჭიროდ.

ამ პოსტში წარმოგიდგენთ სამივე ბლოგერს. გაიცანით, იკითხეთ მათი პოსტები და დაუტოვეთ კომენტარები.

1. თინი, ბლოგერი tiny.ge-დან:

თინი, 19 წლის. ერთ წელზე მეტია, რაც ბლოგერი ვარ. მიყვარს ბლოგინგი, იმაზე მეტად, ვიდრე ჩემი პროფესია- ხელოვნებათმცოდნედნეობას ვსწავლობ თსუ-ში, მესამე კურსზე ვარ :)

აუცილებელი (?) რაღაცები, რაც სასურველია იცოდეთ ჩემზე:

ვარ გულჩვილი.
მიყვარს რომანტიული ფილმები.
არასდროს ვაფასებ ჩემს ნაშრომს დადებითად.
ვუკრავ ვიოლინოზე.
მიყვარს მოხარშული კვერცხი მაიონეზით.
წერა უფრო მიყვარს, ვიდრე ლაპარაკი.
ვარ რაღაცნაირი.

“ნიჭიერის” ბლოგის თანაავტორობა ჩემთვის დიდი პასუხისმგებლობაა, ცოტა ვნერვიულობ კიდეც – მინდა კარგად გავართვა თავი. თუმცა ალბათ ნაწერი უინტერესო ვერ გამოვა, როცა თვითონ შოუა საინტერესო. მოკლედ, იმედი მაქვს ამ სამი თვის მანძილზე, ყოველთვის სიამოვნებით შემოხვალთ ამ ბლოგზე და წაიკითხავთ ყველა სიახლეს, მონაწილეების შესახებ ცნობებს, გასული გადაცემების მიმოხილვას და ა.შ.

თინის პოსტები “ნიჭიერის” შესახებ:

პირველი დღე “შიდა სამზარეულოში”

გადაღებები და TBgroup

2. Piccolina – ბლოგერი piccolina.ge-დან

piccolina, იგივე ნინო ფანიაშვილი (მაგრამ ნინოს თუ დამიძახებთ, შეიძლება არც მოვიხედო ;) ). განათლებით შრომისა და ორგანიზაციის ფსიქოლოგი ვარ, მარა რად გინდა, ნაკლებად აინტერესებთ HR საქართველოში, ამიტომ დიდ დროს ბლოგს და ზოგადად ინტერნეტს ვუთმობ. ხო, ბლოგს რაც შეეხება, 4 წელზე მეტია, რაც მაქვს და ამ 4 წლის მანძილზე რა აზრებიც კი მიტიკინებდა თავში, ყველაფერი იქ წერია :)))

ბევრი თვლის, რომ ინტერნეტ-მანიაკი ვარ. შეიძლება ასეც არის, კომპიუტერს იშვიათად ვშორდები, მაგრამ სულაც არ ვთვლი, რომ ეს არაჯანსაღია.

ამ მხრივ გამიმართლა, ქმარიც ჩემნაირია. იმდენად, რომ როცა დავქორწინდით, დიიიიდი ონლაინ-ქორწილი გადავიხადეთ Facebook-ზე. მართალია, ასე საჩუქრებს არავინ გჩუქნის, სამაგიეროდ მთვრალი კაცები დილამდე არ დაბოდიალობენ ცეკვა-ღრიალის რეჟიმში :))

ინტერნეტში ძრომიალის გარდა ხატვა და ძერწვაც მეხერხება (ხანდახან). სამზარეულოში ტრიალი და ხანძრის გაჩენა ან სხვა უბედურების დატრიალება ჩემი მეორე პროფესიაა :))

პიკოლინას პოსტები “ნიჭიერის” შესახებ:

ცხელი ამბები კულისებიდან

გუგლი კითხულობს

3. ბექა – ბლოგერი doin.ge-დან

ვინაობა: ბექა ადამაშვილი
ჟამი დაბადებიდან დღემდე: 19 წელი და 8 თვე
ცოდნის მაღარო: “კავკასიის უნივერსიტეტი”

დამატებითი ინფორმაცია:

“მე მშობლებისთვის შვილი ვარ და კოსმოსისთვის – ტყუპები, დედამიწისთვის – ზედმეტი 64 კილოგრამი და გარშემომყოფთათვის – ცოტა მოსამატებელი, პედოფილებისთვის – ნამეტანი გვიან და ნეკროფილებისთვის – ნამეტანი ადრე, დაინტერესებული პირებისათვის – სამუშაოს მოსურნე ახალგაზრდა და უმუშევრებისთვის – კონკურენტი, სარკისათვის – საკუთარი თავი და საკუთარი თავისათვის – წყალწაღებული ოპტიმისტი, რამდენიმე პიროვნებისთვის – ყველაფერი და არაფერი – ანჯელინა ჯოლისათვის.

არ მიყვარს ზღვა, იმიტომ რომ გემოს ვერ ვატან და მიყვარს… (უცხო პირთა შესვლა სასტიკად აკრძალულია);

მშურს ჯესიკა ალბას საბნის და მაღიზიანებს კაცები, რომლებსაც ცალი ხელით აწეული მაისური უჭირავთ, მეორეთი კი ბანჯგვლიან მუცელს იფხანენ;

ვაპირებ გავხდე (ჟურნალისტი) და გავსუქდე (ცოტა).

მზად ვარ ვუპასუხო ყველა შეკითხვას, “რას შვრები, რავა ხარ?”, “რა არის შენკენ ახალი?” და “სხვა?”- ს გარდა…

That’s all! :)

ბექას პოსტი “ნიჭიერის” შესახებ:

“ნიჭიერის” პროლოგი: ძუძუები და “ცოტნე დადუ-ანი”, ანუ, რაღაც სადღიურო ჩანაწერების მსგავსი…