მეორე სეზონის მესამე ნახევარფინალი
“რა საჭიროა სამშაბათი, ოთხშაბათი, ხუთშაბათი…”
ორშაბათს “ნიჭიერი”-ს მეორე სეზონის III ნახევარფინალი ჩატარდა. ყოველგვარი შესავლის გარეშე, კონკურსანტები:
Black Balance
without talking!
კოპირება, როგორც წესი, ცუდია, მაგრამ არის შემთხვევები, როდესაც ორიგინალში დახარჯულ შრომას და ნიჭს არ ჩამოუვარდება. ეს დუეტი ჩემთვის ამის მაგალითი იყო ქასთინგზე და ძალიან გამიხარდა, რომ ნახევარფინალში საკუთარი დადგმული ნომერი წარმოადგინეს, ამით დაამტკიცეს, რომ კიდევ ბევრი შეუძლიათ.
ვერ ვიტყვი, რომ ყველაფერი იდეალურად იყო- რამდენიმე მომენტში გადაუხვიეს ლოქინგიდან, მაგრამ ნომერი იყო კარგად აწყობილი, მრავალფეროვანიც და იუმორის ჩართვაც მოუხდა.
კარგი იქნება, თუ განაგრძობენ ვარჯიშს, კიდევ უფრო მეტს იმუშავებენ. ვიცი, რომ ბევრი სირთულე აქვთ პირობებთან დაკავშირებით- ერთ-ერთის სახლში მეცადინეობენ, სადაც ძალიან პატარა ფართობია და ლოქინგის გარდა, ცეკვის სხვა მიმდინარეობის დამუშავება შეუძლებელიც კია, მაგრამ იმის აღმოჩენა, რომ თავადაც შეუძლიათ შექმნან, უკვე დიდი წინ გადადგმული ნაბიჯია.
ჯუმბერ ნოზაძე
ჯუმბერ ნოზაძის ნომერს დადებითად ვერ შევაფასებ. უბრალოდ, როგორც ვანომ თქვა, საინტერესო და კარგი პიროვნებაა. ისე, “შტვენაში დეტონაცია” არ ვიცი, მაგრამ რეპეტიციებზე უკეთესად მღეროდა. სცენაზე რომ გამოვიდა, ძალიან ნერვიულობდა აშკარად და სავარაუდოდ ამ ნიადაგზე ხმაც ჩაუწყდა. მეც დარწმუნებული ვარ, რომ მეუღლე ამაყობს და ნახევარფინალში, სიმღერის გამო თუ არა, ამის გამო მაინც ღირდა მისი ნახვა:))
“ბოლნელი”
ეს ანსამბლი ქასთინგზეც ძალიან მომეწონა, მახსოვს, რომ კარგად დაკვრის გარდა, სანახაობაც საკმარისი დოზით იყო. ნახევარფინალში კი იმდენი რამ ხდებოდა სცენაზე, ზოგ მომენტში არ ვიცოდი რომლისთვის მიმექცია ყურადღება. მომეწონა თანამედროვე ელემენტები, რეკვიზიტების მრავალფეროვნება და ქორეოგრაფია. ამდენი დოლის ხმა რომ ერთხმად ჟღერს, ესეც დადებითია.
სანდრო ცისკაძე
“თმა შეიჭერი, თუ შეგეტრუსა?” - გეგა
როგორც გეგამ აღნიშნა, სანდროს ნახევარფინალში გადაყვანა ყველაზე სარისკო იყო. საერთოდ, ამ ჟანრისთვის თავიდან დიდი ყურადღება არც მიმიქცევია და ალბათ მაყურებლების დიდი ნაწილიც ასე იყო განწყობილი. შევნიშნე კიდეც “ბარმენს რა უნდა ნახევარფინალში” ტიპის კომენტარები, მაგრამ, ვფიქრობ, დამტკიცდა ჟიურის გადაწყვეტილების სისწორე მისი ნომრით. ამ ათეულში ყველაზე დახვეწილი, ორიგინალური და ჟანრობრივად უცხო იყო. მოხარული ვარ, რომ ჟიურიმ მის სასარგებლოდ გააკეთა არჩევანი და არ მეპარება ეჭვი იმაში, რომ ფინალში უკვე არაფერია სარისკო. თავის საქმე კარგად იცის და კიდევ ერთი განსხვავებული ჟანრის შოუ გველოდება!
ნია კვარაცხელია
“ნიჭიერის მერი პოპინსი” – მე
ნიას ქასთინგისგან განსხვავებული არაფერი “ჩაუდენია”, მაგრამ მიუზიკლის ჟანრი ძალიან უყვარს და კარგია, რომ ასეთ პატარა ასაკში უკვე ზუსტად იცის რა უნდა. ქასთინგთან შედარებით ბევრსაც მოძრაობდა, რაც რთულია სიმღერის დროს და ამის გამო შესრულებაში ხარვეზები არ გაპარვია. საერთოდ, ძალიან დახვეწილი სტილი აქვს და როგორც სოფომ თქვა, ნომერზე მთლიანობაში ფიქრობს და თანაბრად აქცევს ყველა დეტალს ყურადღებას.
კათარზისის დუეტი
“არ გვეგონა ჩვენ, თუ ამ ასაკში რაიმე ბედნიერების მომსწრე გავხდებოდით. თურმე შეიძლება იყო მოხუცი, გქონდეს ბევრი ჭაღარა, მაგრამ ხალხს მაინც უყვარდე.”
კათარზისის დუეტის ფინალისტობა დიდი მითქმა-მოთქმის საბაბი გახდა. ვერ გეტყვით, რომ მე აღვფრთოვანდი მაყურებლის გადაწყვეტილებით, გულიც დამწყდა რამდენიმეზე სხვა მონაწილის ვერ გადასვლის გამო, მაგრამ ნაკლებად ველოდი ასეთ კომენტარებს. ხშირად უცენზურობაში გადასული გაბრაზება შეინიშნება, რაც ვთვლი, რომ რბილად რომ ვთქვათ, არასწორია.
მესმის, რომ ფინალისთვის ღირსეული კანდიდატი ამ ათეულში იყო სხვა რამდენიმეც, მაგრამ რა კრიტერიუმით არ უნდა ვცეთ პატივი ასეთი ასაკის ადამიანებს, რომლებიც შესაძლებლობებთან შეფარდებით კარგად მღერიან, ემოციურიც არის და ფინალშიც ბევრი არაფერი მოაკლდება შოუს იმიტომ, რომ ემოციები ერთ-ერთი მთავარი შემადგენელი ნაწილია ნიჭიერის. თუ ვამბობთ, რომ ეს არის შოუ ასაკის საზღვრების გარეშე, უნდა გვესმოდეს, რომ ასეთი შემთხვევები იქნება.
წინა სეზონში, ხშირად ვბრაზდებოდი მაყურებლის გადაწყვეტილებაზე. წელს მშვიდად ვხვდები იმ ფაქტს, რომ გადაწყვეტილებას იღებს აქტიური უმრავლესობა.
Our Style
Our Style-ს მძღოლის სიზმარი (თუ კოშმარი) გაცილებით მკაცრ შეფასებებს იმსახურებდა, ვიდრე ჟიურისგან მიიღეს. ძალიან ბევრი სუსტი მხარე ჰქონდათ: ტექნიკა ყველას ერთ დონეზე არ აქვს განვითარებული, რაც მკაფიოდ ჩანს დიდი დაკვირვების გარეშეც. არის რამდენიმე ძლიერი, მაგრამ დანარჩენების სისუსტეს ისინი ვერ ფარავენ. სინქრონიც არ იყო კარგი.
შინაარსს და ფილოსოფოსობას რაც შეეხება, ცეკვის ჯგუფი რომ გქვია, მეტი კონცენტრაცია ქორეოგრაფიაზე უნდა გაკეთდეს. იდეა კი იყო კარგი, მაგრამ მთელი ამ სპექტაკლის გამო, როგორც ვანომ აღნიშნა, ნაკლებად ცოცხალი ნომერი გამოვიდა. 3 წუთიან ნომერში რომ 2 წუთი პულსის გასინჯვას უნდები, იმას არ ნიშნავს, რომ იცეკვე… იმედი მაქვს განაგრძობენ თავიანთ საქმიანობას, ხელს არ ჩაიქნევენ და ამ საკითხს მომავალში დიდ ყურადღებას დაუთმობენ. ცეკვაში ქორეოგრაფია ყველაზე მთავარი ასპექტია.
ცირა კუპრაშვილი
აი ცირა კი პირიქით, ასეთ სიმკაცრეს არ იმსახურებდა. თუმცა შეფასებები სწორი იყო იმ კუთხით, რომ “მტრედის გაცოცხლება, რომელიც მანამდეც ცოცხალი იყო” და მარტივი ნახატის დახატვა, დიდი სანახაობა არ არის და დროშიც გაწელილი გამოდის. ჩემთვის ქასთინგზე ნანახი სტილი უფრო საინტერესო იყო და როგორც შოუ – უკეთესად აღქმადი . ვფიქრობ, ცირა საზოგადოების დამოკიდებულების გამო გამოვიდა შეცვლილი იმიჯით, თორემ უფრო სანახაობრივი ნომერი შეეძლო შემოეთავაზებინა.
მარიამ აკობია
მარიამ აკობიას სიმღერის არჩევანი და განსხვავებული სტილი ძალიან მომეწონა. საერთოდ, ყველა კონკურსში, ერთი და იგივე ტენდენციაა ხოლმე სიმღერების არჩევანის კუთხით. უხეშად რომ ვთქვათ, არსებობს “გაცვეთილი საკონკურსო სიმღერები“, რომელსაც ყველა ქვეყანაში, ყველა კონკურსის ყველა სეზონზე გამუდმებით ასრულებენ. მაგალითისთვის: Christina aguilera- hurt, Beyonce – Listen, Alicia Keys – Fallin, Witney Houston- I will always love you და ა.შ. ქასთინგზე რომ ამ სიმღერებით მოდიან, დიდად აღფრთოვანებით არ ვხვდები. გამიხარდა, რომ მარიამმა ნახევარფინალშიც ასეთი სიმღერა არ აირჩია, თან მოძრაობდა (ეს ჩემი სუსტი წერტილია. რაც არ უნდა კარგად მღეროდეს, თუ სიმღერის სტილში ჯდება, რიტმი ხელს უწყობს და მაინც დაპაუზებული კადრივით დგას მომღერალი, ყოველთვის უარყოფითად ვაფასებ), თანაც შესრულების მანერა ძალიან POP star-ული აქვს. რაც შეიძლება ფინალში გადაყვანას, ვფიქრობ, წარმატების მიღწევა მაინცდამაინც ფინალში მოხვედრა არ არის. “ნიჭიერი”-ს ყველაზე დადებითი “თვისება” ის არის, რომ თუ ერთხელ აღმოგაჩინა, მერე დაკარგვას არ ექვემდებარები :)
თავისუფალი
“თითქოს არ მაქვს მოსმენილი, მაგრამ სადღაც მაქვს მოსმენილი.”-ვანო
გეგას წოდებით “ქართული ეთნო პოპ-როკი” ძალიან პოპულარული მიმდინარეობაა დღესდღეობით საქართველოში. ვფიქრობ, “თავისუფალი”-ს სტილი ზუსტად არის მორგებული ამ ტენდენციას. მართალი გითხრათ, პირველი სიმღერის შემდეგ მეორე ცოტა “ერთნაირად” ჟღერდა, ვანიკომ რომ გამოაცხადა სიმღერ-სიმღერით, მეგონა შეეშალა და რეპეტიციაზე მოსმენილი ახალი სიმღერა შემოემღერა, მაგრამ მერე მივხვდი, რომ ძველიდან იყო ნაწყვეტი.
ინსტრუმენტების ბალანსი ამჯერად უკეთესი იყო, ერთიანად ჟღერდნენ. მოკლედ, ვფიქრობ, რომ თუ ერთხელ შეძლეს ისეთი სიმღერის დაწერა, რომელიც ყველას დაამახსოვრდა და პრინციპში, გაჰიტდა, კიდევ შეძლებენ. მთავარია, რომ სტილი შეინარჩუნონ ოღონდ ისე, რომ მელოდიები და ტექსტები ერთმანეთს არ ჰგავდეს.
შემდეგ ორშაბათს:
- ვორტექსი
- დაჩი თურქია
- მოცეკვავეთა ჯგუფი აფრიკიდან
- ტანმოვარჯიშე გოგონათა ჯგუფი
- დათიკაშვილების ოჯახი
- ირაკლი სარალიძე
- ირაკლი ბიბილური
- ბაჩო აგულაშვილი
- კარატისტთა ჯგუფი წმინდა გიორგი
- თეონა კოროშინაძე
ამ ათეულზე დიდ იმედებს ვამყარებ :)
ბოლოს, ფავორიტი კადრი:



















